Τέτοιες μέρες σαν τη χθεσινή θέλω να μείνω στο κρεββάτι μου με τις χειμωνιάτικες πιτζάμες μου,να χουχουλιάσω στη κουβέρτα μου τη μπλε ή τη κόκκινη καρό, να αρχίσω πάλι το πλέξιμο, να πιω ζεστό τσάι και αν χρειάζεται να βγω έξω να μη ξεχάσω να βάλω το φούτερ μου το γκρι και αθλητικά.Το νιώθεις ότι ήρθε το φθινόπωρο γιατί ένα πρωί ξυπνάς αφού έχεις κρυώσει με μόνο ένα σεντόνι και ψάχνεις τη κουβέρτα σου. Χασμουριέσαι και ξαναπέφτεις για ύπνο για να ξυπνήσεις μετά από λίγο, για τα καλά, λόγω του κρύου.

Ανοίγεις τα παντζούρια και βλέπει μια καταχνιά έξω από το παράθυρο και νιώθεις μια κρυα ατμόσφαιρα around. Ανοίγεις λίγο τη μπαλκονόπορτα και σου έρχεται αυτή η πανέμορφη μυρωδιά βρεγμένου χώματος μαζί με μια ψύχρα που σε οδηγεί στο να κλείσεις τη μπαλκονόπορτα! Ψιχαλίζει!

Ήρθαν τα πρωτοβρόχια! Μετά αφού ετοιμάζεσαι και φεύγεις να προλάβεις τα Μ.Μ.Μ. (που χθες είχαν και τη τιμητική τους λόγω της ημέρας χωρίς αυτοκίνητο), παντού συναντάς ανθρώπους με μπουφανάκια, ελαφρά κασκόλ, και ομπρέλες. Επιτέλους Ήρθε το φθινόπωρο!

Βρήκα χωμένο σε μια παλιά κούτα των γονιών μου ένα βιβλιαράκι που λέγεται “Σχολικά τραγούδια για τους μαθητές των δημοτικών σχολείων” του Πάνου Αντωνόπουλου. Ξεφυλλίζοντας το, πέτυχα και αυτό που ταιριάζει στο Φθινοπωρινό κλίμα των ημερών.

Φθινόπωρο

Πέφτουν ξερά τα φύλλα
πάνω απ’ τα κλαριά
κι ωριμάζουν τα σταφύλια
στην κληματαριά.

Απομείναν οι σπουργίτες
σύντροφοι καλοί
ήρθε πια το πρωτοβρόχι
με φωνή δειλή.

Σκίζουνε τη γη τ’ αλέτρια
όλοι στο σπαρτό
πέρασε το καλοκαίρι
φτάνει το σχολειό.

Τα παιδιά κρατούν βιβλία
κι όλο τα κοιτούν
με χαρά γυρνούν τα φύλλα
και χαμογελούν.