όλα ξεκίνησαν ξανά ετούτο το πρωί, η ανάγκη για αποδέσμευση από τη μέχρι τώρα περίπλοκη και εξουθενωτική μου “ημι-διαμονή” στην Ελλάδα , με έτεινε να πάρω την απόφαση.

είχα γυρίσει.

είναι πιο κουραστικό απ’ ότι θα μπορούσα να αντέξω ,να ζω σε δυο κόσμους. απο τη μέρα που γύρισα με τις δουλειές δεν είχα χρόνο να σκεφτώ πως και που είμαι.
χρειαζόταν κάτι δυνατό κάτι ανέλπιστα απογοητευτικό για να συνειδητοποιήσω πως είμαι εδώ, είμαι στην Αθήνα με όλους τους οικείους μου και μη.
το περίμενα.

ήρθε απο άσχετο σημείο και με ταρακούνησε!

σήμερα τα κατάφερα, άδειασα ήσυχα το πακέτο από τη Φιλανδία, το τελευταίο συνδετικό κρίκο που με κρατούσε σε εκείνες τις στιγμές, σε εκείνη την πόλη σε εκείνους τους ανθρώπους, την εκεί μου ζωή.
δεν το αδειασα για να ξεχάσω τίποτα, απλά για να μεταφέρω τα πάντα από τη πραγματικότητα στη καρδιά μου, ήταν πολύ όμορφα, πολύ, όλα.
άδειασα ένα ένα τα πράγματα μέσα από το χαρτόκουτο . έφτασα στον πάτο, όπου εγώ η ίδια είχα γράψει ένα μήνα πριν  “ως εδώ”. και μόλις το είδα χαμογέλασα.

Ως εδώ!

είμαι πίσω στην Αθήνα. με ότι συνεπάγεται αυτό! τελειώνω τις πρακτικές μου, γράφω τις εργασίες μου, τελειώνω τη σχολή μου. σταθερά.
κοίταξα γύρω μου , το δωμάτιο μου δε με χωράει πια, είμαι μια άλλη, έζησα πολλά πάρα πολλά για να γυρίσω στα ίδια,πρέπει να αλλάξει και το δωμάτιο μαζί με μένα.σιγά σιγά όλα θα γίνουν.
θεωρώ δώρο τη χρονική συγκυρία που έτυχε να πάω στη Φιλανδία, είναι καιρός που επιζητώ την αλλαγή, αυτή μου η ανάγκη συμπίπτει χρονικά με την αλλαγή και τη μετάβαση από τον εαυτό μου φοιτήτρια στον εαυτό μου δασκάλα.
Δόξα τω Θεω.
νιώθω την ανάγκη να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά, νιώθω τη χαρά της ανακάλυψης νέων πτυχων του εαυτού μου.

ανέβηκα στη κουζίνα, έξω έχει λιακάδα, η φύση  είναι πανέμορφη,
έφτιαξα τσάι, με ένα φακελάκι από τη Φιλανδία,

όταν ήμαστε μικροί,αν ήμασταν άρρωστοι, η μητέρα μου -εκτός από την απαράμιλλη φροντίδα της και ότι είχε προτείνει ο γιατρός-
μας έφτιαχνε τσάι με φρυγανιές.
έχω συνδέσει αυτόν τον συνδυασμό με παρήγορο αίσθημα
ακούμπησα δίπλα στη κούπα μου δυο φρυγανιές.

η χθεσινή βραδιά ήταν ένα φιάσκο,
έχασα “κάτι”, “κάπου”,  σαν αυτα τα κέρματα που χάνονται για πάντα ανάμέσα στα καθίσματα των αυτοκινήτων , όλοι τα ξεχνάνε αλλά είναι εκεί, μέχρι να τα βρεις ένα πρωί την ώρα που θα πλύνεις το αυτοκίνητο σου, τον εαυτό σου.

δεν θέλω να  κοιτάξω για αυτό το “κέρμα”, είναι πολύ νωρίς. δε θέλω να δω τι έγραφε πάνω, πόση ήταν η αξία του ή η μη αξία του, πόσο και με τι εγώ το είχα φορτώσει και ποιες ήταν οι δύο όψεις του.
κάποια άλλη στιγμή, όταν θα νιώθω πιο δυνατή.
τώρα νιώθω άρρωστη, θα πιώ ακόμα μια γουλιά από το τσάι μου, θα δαγκώσω λίγη φρυγανιά,
βάλσαμο στη πρώιμη ηλικία μου, βάλσαμο και τώρα,
είμαι καλύτερα, είμαι ζωντανή,
ακόμα μια γουλιά από το τσάι μου.

από μικρή δε μπορούσα τους αποχωρισμούς
στα δυο τελευταία χρόνια αναγκάζομαι να αποχαιρετώ μαζί πολλά,
έχω γίνει πολύ δυνατή σε αυτό, μπορώ πια και λέω αντίο.
είπα και χθες ένα ωραιότατο αντίο.

η ζωή μου ξεκινά ξεκάθαρη, εδώ, ξανά.
αντίο!