Κάθε πρωί

Κάθε πρωὶ
Καταργοῦμε τὰ ὄνειρα
Χτίζουμε μὲ περίσκεψη τὰ λόγια
Τὰ ροῦχα μας εἶναι μιὰ φωλιὰ ἀπὸ σίδερο
Κάθε πρωὶ
Χαιρετᾶμε τοὺς χθεσινοὺς φίλους
Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σὰν ἁρμόνικες
-Ἦχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ἀσήμαντες ἀπαριθμήσεις
-Τίποτα, λέξεις μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους.
Μὰ ποῦ τελειώνει ἡ μοναξιά;)

(in rough translation)

Every morning
We abolish the dreams
We build the spoken words with circumspection
Our clothes are one iron nest
Every morning we salute our yesterday friends
The nights grow bigger like harmonicas
-Sounds, sorrows, dead kisses
(insignificant enumerations
-nothing, just words for the others
but where does the loneliness end?)

Μανόλης Αναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 – Ἀθήνα 2005)

Manolis Anagnostakis ( Thessaloniki 10 March 1925 –  Athens 23 June 2005)