It’s such a perfect day..

κάπου άλλου..

ψαχουλεύω σε παλιές αναρτήσεις…

so this is how the story went

instead of  “skyscrapers,neon lights and waiting papers”,
a great  house in a beautiful island,drums and a cute little girl …
“that you call home, call it home”

goodbye  friend,good luck,
and
thank  you
(:

lullaby..

for aunty Memma!!!

I just found out that my dearest friend Jemma became an aunt for the second time last friday.!
A cute little baby run into her family and life.!!

Jemma, i wish all the best for your little niece

may she grow among people who love her..
may she flourish as the roses in the medow..
may she  grow to be sweet as the sugar..
may she lives long, with her hair reach to be white as the snow..
may she always feel loved..

….

…Αγαπώ τις χωριάτικες εκκλησίες.

Τον τρόπο που τα χαμόσπιτα στριμώχνονται γύρω τους όπως τα κλωσσόπουλα κάτω από τα φτερά της κλώσας.
Αγαπώ τα χρώματά τους , το άσπρο του ασβέστη, το λουλακί, την ώχρα, την οπτή γη.
Τους αυλόγυρους με τις γλάστρες το βασιλικό.
Το καντήλι που σταλαματά και μυρίζει λιόλαδο και το θυμιατό με τις στάχτες από το λιβάνι αφημένο στο κατώφλι της Ωραίας Πύλης.
Και το βλέμμα που σου αντιγυρίζει η Παναγία μέσα από τα χρυσαφιά και κόκκινα των εικόνων, με μάτια που σε ακολουθούν στο δροσερό μισοσκόταδο.
Το υποδόριο χαμόγελό της που μόνο το μαντεύεις στο αυγουλόμορφο πρόσωπο.
Τις νύχτες κατεβαίνει από το τέμπλο, ανασηκώνει το χιτώνα Της και περπατεί στα σοκάκια μ’ ελαφριά βήματα.
Χαϊδεύει το κεφάλι των αδέσποτων σκυλιών.
Κοιτάζει μέσα από τα φωτισμένα παράθυρα των σπιτιών, φτιάχνει τα σκεπάσματα των παιδιών που ξεσκεπάστηκαν στον ύπνο τους και ξαποσταίνει στις αυλές με την αμπερόριζα και το νυχτολούλουδο.
Πριν φέξει γυρίζει πάλι να χωθεί ανάμεσα στα χρώματα της εικόνας Της, να πάρει την παλιά, γνωστή Της στάση.
Αν τύχει να πας πολύ πρωί στην εκκλησία, καθώς θα προσκυνάς την Παναγία, σκύψε και μύρισε το ρούχο.
Θα δεις ότι μυρίζει αγιάζι και γιασεμί.
Κι αν σκύψεις πολύ χαμηλά θα δεις τις άκρες του λερωμένες απ’ τη σκόνη των δρόμων.

(Άννας Παπαδάκη – Σωτηριάδη, κείμενο που διαβάστηκε στα πλαίσια των εκδηλώσεων “Ο Γλυκασμός των Αγγέλων” και “Θεαρχιω Νευματι”, δυο μουσικές αναφορές στην Παναγία κατά την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου του ‘98 και ‘99 )

Δεκαπενταύγουστος..

Μάτια μεγάλα
Στο χρώμα και το σχήμα του αμύγδαλου
Μύτη και δάχτυλα μακριά και κοντυλένια
Στόμα μικρό
Που απαλά κυρτώνει και κόμη
Που φωλιάζει ήσυχα
Κάτω απ’ το ύφασμα που σκέπει το κεφάλι
Ω πόσο είσαι όμορφη
Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων
Ωραία σαν μουσικό γέλιο παιδιού
σαν νιόβγαλτο βλαστάρι στα καμένα
Γαλάζια μέρα λιόκαλη
Δέντρου καρπός γυαλιστερός
Ψωμιού μυρωδικό ξεφούρνισμα
Και αδελφού γλυκό φιλί
Ωραία που μυρίζει ο αέρας
Σαν μέσα του διαβαίνεις
Αιωρούμενη
Μέσα απ’ τα πράσινα και γκρι των ελαιώνων
Και κάνεις το αιολικό εκκρεμές
Να ηχεί δοξαστικά
Ωραία τα μάτια
Των παιδιών
Στις εκκλησιές Σου
Που κοιτούν ψηλά το θόλο
Τη ζωγραφισμένη Πλατυτέρα
Των αγοριών τα χέρια
Που σταυρώνουν χαμηλά μπροστά
Των κοριτσιών τα πρόσωπα
Που η ζέστη απ’ τα κεριά σου
Τα πυρώνει
Ωραία τα χείλη των ανθρώπων
Που ψάλλουνε
τα μύρια ονόματά Σου…

Άννας Παπαδάκη Σωτηριάδη (Αύγουστος 98, )