“when the Lord closes a door, somewhere he opens a window”

i’ve always loved this expresssion..
and now it’s time for me to use it !

p.s
the fantasia video is one of my favorites.!!it makes me happy!  (:

I can’t help but love this song by Lady Day.

Billie Holiday (1915 – 1959) was a true artist of her day. Her soulful, unique singing voice and her ability to boldly turn any material that she confronted into her own music made her a superstar of her time.

Nicknamed Lady Day by her loyal friend and musical partner Lester Young, Holiday was a seminal influence on jazz and pop singing.

Her vocal style, strongly inspired by jazz instrumentalists, pioneered a new way of manipulating phrasing and tempo.
Above all, she was admired for her deeply personal and intimate approach to singing.

timeless..

“If I have to sing like somebody else, then I don’t need to sing at all”
Billie Holiday

my heart is still beating ..

Σήμερα στην Αθήνα έβρεχε όλη μέρα κι έτσι ένα πανέμορφο παιδικό τραγουδάκι από το άλμπουμ του Γιώργου Χατζιπιερή (σε μουσική Γιώργου Χατζηπιερή και ενορχήστρωση Μάριου Τακούσιη) “Ένας τεμπέλης δράκος” που κυκλοφόρησε το 2005 είναι ότι πρέπει!

Το σκουλουκούιν

Αρβανιτάκη Ελευθερία
Μουσική/Στίχοι: Χατζηπιέρης Γιώργος

Έβρεξεν μες την αυλήν μου τζι έπαιζα με τα πηλά
τζι είδα μέσα που το χώμα θκυο ματούθκια γελαστά
θκυο ματούθκια γελαστά

Ήταν έναν σκουλουκούιν τζι’ ήταν όπως την κλωστήν
ηβρε μιαν μιτσιάν τρυπούαν τσι επροσπάθαν να χωστεί

Σκουλουκούιν σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
έμπα μέσα στη φωλιά σου μεν πονήσεις τα λαιμά σου
Σκουλουκούιν σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
έμπα μέσα στη φωλιά σου μεν πονήσεις τα λαιμά σου

Έπιασα τον που τον νούρον το φιλούιν το μιτσίν
έπαιξα λλίον μιτά του τζι έκλεισά το στο ποτσίν
Τζι ήρτεν έσσω η αρφή μου τσι έμπηξεν τες παουρκές
είπεν το τζιαι του τζυρού μου τζι έδωκέν μου πατσαρκές

Σκουλουκούιν σκουλουκούιν έννα σγάψω ένα λουκκούιν
μες την λάνταν να σε χώσω τον πελάν για να γλιτώσω

Σκουλουκούιν σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
έμπα μέσα στη φωλιά σου μεν πονήσεις τα λαιμά σου

(η προσέγγιση στην Κυπριακή διάλεκτο μπορεί να μην είναι απόλυτα σωστή)

“Το σκουλουκούιν

Έβρεξε μες την αυλή μου και έπαιζα με τις λάσπες
Και είδα μέσα από το χώμα δύο ματάκια γελαστά
Ήταν ένα σκουλικακι και ήταν σαν την κλωστή
βρήκε μια μικρή τρυπούλα και προσπαθούσε να κρυφτεί

Σκουλικάκι σκουλικάκι που πας χωρίς βρακάκι
Μπες μέσα στη φωλιά σου μην πονέσεις τα λαιμά σου.

Το έπιασε από την ουρά το μικρό μου φίλο
Έπαιξα λίγο μαζί του και το έκλεισα στο μπουκάλι
Και ήρθε έξω η αδελφή μου και έβαλε μου τις φωνές
Το είπε και στον πατέρα μου και μου έδωσε σφαλιάρες

Σκουλικάκι, σκουλικάκι θα σκάψω ένα μικρό λάκκο
Μέσα στη λιμνούλα να σε χώσω τον μπελά για να γλιτώσω.”

picture by xkcd

τους τελευταίους μήνες,
τόσα αλλάζουν,
φίλοι πήραν πτυχίο,
άλλοι τοποθετήθηκαν σε τάξεις σε σχολεία σε τρίτες, τετάρτες, έκτες
και άλλοι περιμένουν να τοποθετηθούν,
άλλοι παντρεύτηκαν,(ομολογουμένως πολλοί μου φίλοι ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία )
και άλλοι έκαναν ένα άλλου είδους νέο ξεκίνημα, με νέα πετάγματα μακρυά από τα γνωστά και τα τετριμμένα,
άλλοι πάλι είναι ακόμα στο “περίμενε” με τις δικές τους αλλαγές μικρές και εξίσου ουσιαστικές,

για να δούμε που θα βγάλει αυτός ο δρόμος που λέγεται ζωή?

οι γύρω μου αλλάζουν και τους χαίρομαι γιαυτό,
νέα πράγματα ξεκινούν, κύκλοι κλείνουν άλλοι ανοίγουν με κέντρο τη χαρά τη συγκίνηση την φιλία.

αγαπημένη φίλη ήρθε στην ορκωμοσία
και με καμάρι δέχτηκε το πτυχίο της με το μωρό στην αγκαλιά,
προκαλώντας συγκίνηση, δάκρυα χαράς και χειροκροτήματα υπερηφάνειας με το πρόσωπο του αγαπημένου της συντρόφου να ακτινοβολεί από ευτυχία.

Αγαπημένη φίλη έφυγε για Μυτιλήνη με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα και αισιοδοξία για το πρώτο της πέταγμα
και χαρά για τη τάξη που θα αναλάμβανε, τα “μωρέλια” της.
στο λιμάνι γινήκαμε μαζί δυο φιγούρες αγκαλιαστές
με μάτια να γεμίζουν χαρά, δάκρυα, συγκίνηση και αγάπη

αγαπημένη φίλη παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της σκορπίζοντας ελπίδα εδώ κι εκεί απλόχερα και δεχόμενη ευχές καρδιακές για βίον ανθόσπαρτο και όμορφες στιγμές.

αγαπημένη φίλη ολοκλήρωσε τις σπουδές της και κάνει αιτήσεις για αναπληρώτρια με την ελπίδα για μια όμορφη αρχή γεμάτη περιπέτειες και αισιοδοξία και πολλές ευχές να τη συνοδεύουν

αγαπημένοι μου άνθρωποι ζουν και χαίρονται και συνεχίζουν

τους ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους ζητώ συγγνώμη για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους αγαπώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου

και κάπως έτσι καμαρώνω για τους γύρω μου,
και κάπως έτσι τελείωσα τη σχολή μου,
κάπως έτσι λέγομαι πια δασκάλα,
κάπως έτσι η ζωή μου επιφυλάσσει στιγμές που δεν περίμενα,

κάπως έτσι ΖΩ κι εγώ!

extraordinary short film!

“Ένας ακούων”..και πάλι..”στη χώρα των Κωφών”!
Για λίγες μόνο διανυκτερεύσεις!

Οι παραστάσεις της πολύ επιτυχημένης θεατρικής δουλειάς της Ομάδας Θεάτρου Κωφών Ελλάδος θα συνεχιστούν κάθε Παρασκευή κ Σάββατο,
από 23 Οκτωβρίου μέχρι 19 Δεκεμβρίου.

Αναμένουμε περισσότερες πληροφορίες σύντομα.

Αυτή τη φορά αποκλείεται να το χάσω!

(:

Σε ένα αλμπουμ με τίτλο “Κλόουν”, ο Νότης Μαυρουδής διαλέγει και μελοποιεί λόγια του λογοτέχνη Δημήτρη Μανθόπουλου και δημιουργεί 14 τραγούδια για την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Νίκαιας.

Είναι μια εξαιρετική δουλειά που θα γεμίσει τις μέρες μας με παιδικές φωνούλες και θα μας γυρίσει για λιγο σε παιδικές αναμνήσεις.

Ο ίδιος ο Νότης Μαυρουδής αναφέρει:

“Μάλλον θα με απασχολήσουν και στο μέλλον τα τραγούδια με τις παιδικές χορωδίες. Από το 1995 που ξεκίνησα μια τέτοια δισκογραφική σκέψη (Χάρτινο Καράβι) δε σταμάτησα να επανέρχομαι κατά διαστήματα και να “γεφυρώνω” την ενηλικίωσή μου με την ανάγκη παιδικής αθωότητας, που όσο περνάει ο χρόνος ολοένα και μεγαλώνει.

Αυτή τη φορά, η Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας του μαέστρου Θανάση Μιχαλόπουλου, είναι το όχημα και τα καινούρια μου τραγούδια για τον Κλόουν γι’ αυτή τη χορωδία τα έγραψα. Από το βιβλίο του εξαιρετικού λογοτέχνη και συγγραφέα Δημήτρη Μανθόπουλου επέλεξα ό,τι προκαλεί την προσωπική μου “παιδική αθωότητα” παίζοντας κι εγώ με λέξεις, συνειρμούς, συμβολισμούς, μελωδίες και νοήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της μικρής ηλικίας. Στο μέτρο και της δικής μου “παιδικότητας” έφτιαξα ξανά το δικό μου ιδεατό κόσμο ενός διαφορετικού χρόνου (όχι κατ’ ανάγκη παλαιότερου) και συνδέθηκα με τα παιδιά της Νίκαιας για να πορευτούμε δισκογραφικά.

Μαζί με την παιδική χορωδία φιλοξενήθηκαν γνωστοί και σεβαστοί τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού, η Μαριώ, ο Μανώλης Μητσιάς και η Αναστασία Μουτσάτσου, για να ζεστάνουν ακόμα περισσότερο το δικό μου τοπίο.

Ο Κλόουν, αυτό το συμπαθέστατο σύμβολο της χαρμολύπης, θα αναζητά ακατάπαυστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, μικρών ή μεγάλων, σε όλες τις εποχές και τους χρόνους, είτε σε δύσκολες, είτε σε εύκολες συνθήκες μέσα από τα τραγούδια μας.

Νιώθω την ανάγκη τα τραγούδια του δίσκου να τα αφιερώσω στα πλασματάκια Ιάσονα, Αριάδνη, Έλλη και Οδυσσέα. Στα εγγονάκια μου.“

Νότης Μαυρουδής
Αθήνα, Μάρτιος 2009

“Mr. Blue,
I told you that I love you
Please believe me
Mr. Blue,
I have to go now, darling
Don’t be angry

I know that you’re tired
Know that you’re sore and sick and sad for some reason
So I leave you with a smile
Kiss you on the cheek
and you will call it treasonThat’s the way it goes some days
A fever comes at you without a warning
And I can see it in your face
You’ve been waiting to break since you woke up this morning

Mr. Blue,
Don’t hold your head so low
That you can’t see the sky
Mr. Blue,
It ain’t so long since you were flying high”

τις τελευταίες μέρες περνώ τη ζωή μου διαβάζοντας,
είναι δύσκολο να κρέμεται το πτυχίο σου από 5 μαθήματα..

ανάμεσα σε συλλαβές,παιδαγωγικές θεωρίες,ψυχοπαιδαγωγικά ζητήματα
σκέψεις με φέρνουν εδώ και κει, σε πράγματα που θα’ θελα να φτιάξω, να κάνω, να τολμήσω, να δω.
οι ώρες περνούν ήσυχα όταν όλοι γύρω σου διαβάζουν
οι σελίδες κυλούν, τα μολύβια γράφουν, οι γόμες σβήνουν,
και κάπου εκεί έξω ένα αχόρταγο τζιτζίκι μας κρατά παρέα,
διαβάζει μαζί μας,
μην ξεχάσουμε πως ακόμα έχει καλό καιρό, ακόμα φίλοι γυρνούν σε νησιά και περπατούν ξυπόλητοι στην άμμο..

και είναι αυτό το δέντρο που βλέπω έξω από το αναγνωστήριο
αυτό που μου κρατάει τη σελίδα να διαβάσω …

και οι σελίδες κυλούν, τα μολύβια γράφουν, οι γόμες σβήνουν,
τα τζιτζίκια ονειροπολούν..

“Mr Blue
Don’t hold your head so low
That you can’t see the sky
Mr. Blue,
It ain’t so long since you were flying high ”