You are currently browsing the monthly archive for Δεκέμβριος 2008.

Never stop dreaming!

kiwi

Advertisements

παραπέμπω στο blog –Kαιρός να ξεμπλέξουμε του αγαπημένου φίλου γαβριήλ     (- μπλεγμένος- νοσταλγός κλπ)

γιατί συναντήσεις σαν και αυτες αξίζει να γίνονται γνωστές..

omadikh_apo_kalanta1

τα κάλαντα  ως άλλη  πορεία.!

το βίντεο από τον συμφοιτητή –> sotistheteacher

έγινε Χχχαμός!

το τραγούδι «si j’étais sourd ?!»  «εαν ήμουν κωφός?!» από La Résistance

καταπληκτικό video με διερμηνεία στη γαλλική νοηματική (langue des signes française or LSF) !

τους στίχους, θέλω λίγο χρόνο για να τους μεταφράσω και επειδή φευγω για Φινλανδία σε λιγότερο από 10 μέρες, δεν έχω δυστυχώς καθόλου χρόνο.. εν καιρω..

Lyrics:

Van-C
If I were deaf, could I still move on sound vibrations?
Or would the music be dead?
If I were deaf tomorrow, would I be that secure? Certainly not.
My screams would not find echo but written on my pages.
If I were deaf, would I succeed being heard?
Or would I be stepped on my feet as if I as a softie?
If I were deaf…would I be one notch late?
Or would my advance stay untouched and out of reach?
If I were deaf…could I hear my surround cheer for me,
Tell me go ahead, let your anger on the side, keep going, you are brave?
If I were deaf…would I be able to listen to myself ?
Will my doubts stay at the border of my limits or will the endlessly be transgressed?
If I were deaf…would I have my texts being rapped by somebody else?
Or too paranoiac, I would keep everything for myself, would not show a single letter!
If I were deaf…oh the worst of any dreams!
But while waiting, while hearing, sometimes I’m playing deaf!

chorus
Bro (1)
Music is my reflection
When I am sore it brings me back again
Makes me live under the effect of amphet’ (amphetamine) without it I’m finished!
Bro
It’s my real fresh deep breath
To be deaf is to lock myself
Bro, this refrain frights me!

Dolpha
If I had a hard time hearing (2), I would be writing with a spiteful theme as go (and fuck your) mothers!
And I don’t listen to the beat to be inside
The lead the kicks in me vibrate, can you hear?
How I tamed the sound frequencies
Always in trance I don’t think in my head, I dance!
If I were deaf…I would graph your ensigns
At your concerts I would unpeel your gestures in the sign language way!
Too many dummies speak for nothing, it’s dazing and deadening
If I were deaf…I would be a billionaire because silence is gold!
Would I be smiled at and insulted at the same time
Tempted to be tackled on my field of
If I were deaf…my other senses would be developed
I would not hear but I would feel those dirty farts from far away;
No way to be fooled because I would see you coming from far
a early taste of what would could touch me tomorrow!

Chorus

I tell ya bro that music si my reflection.
Taking it away is somehow killing me!
I tell ya being deaf is to lock me in,
I have too wide projects for your walls and hand cuffs!
I tell ya bro when I’m upsed she supports me
Women are unfaithful but I found the gem!
I tell ya bro lose the key of that strongbox
Is to become an autistic in a refrain world.

Chorus

(1) ‘re-fré’ is ‘frère’ , which means ‘brother’ written the other way round, it’s called ‘verlan’ it a meta-language from the ghettos)

(2) the first expression in slang ‘dur de la feuille’ means ‘hard of the leaf ‘, I cannot hear very well; so there is a play on word with ‘feuille/leaf, but ‘feuille’ also means ‘sheet of paper’ on which you write

::REMISE EN QUESTION:: Si j’Etais Sourd ?!

Ecrit par Van-C & Dopha
Produit par Van-C

Van-C
Si j’étais sourd… Pourrais-je encore bouger sur les vibrations du son ?
Ou alors est-ce que la musique serait morte ?
Si j’étais sourd demain, serais-je aussi sûr de moi ? Sûrement pas !
Mes cris ne trouveraient d’écho qu’écrit sur mes pages !
Si j’étais sourd… Arriverais-je à me faire entendre ?
Ou est-ce qu’on me marcherait sur les pieds comme si j’étais un tendre ?
Si j’étais sourd… Aurais-je un temps d’retard ?
Ou est-ce que mon avance resterait intact et hors d’atteinte ?
Si j’étais sourd… Pourrais-je entendre mon entourage m’encourager,
Me dire vas-y mets ta rage de côté, continues t’es courageux ?
Si j’étais sourd… Arriverais-je à m’écouter ?
Mes doutes seront-ils la frontière de mes limites ou seront-elles sans cesse
transgressées ?
Si j’étais sourd… ferais-je rapper mes textes par un autre ?
Ou trop parano, je garderais tout pour moi, n’en montrerais pas une lettre !
Si j’étais sourd… Oh le pire des rêves !
Mais en attendant, étant entendant, des fois je fais la sourde oreille !

Refrain
Re-fré
La musique est mon reflet
Quand j’ai mal elle me refait
Me fait vivre comme sous l’effet d’amphét’ (amphétamine) sans elle j’suis fait !
Re-fré
C’est ma vraie bouffée d’air frais
Etre sourd c’est me coffrer
Perdre la clé de mon coffret
Refré c’refrain m’effraie !

Dopha
Si j’étais dur de la feuille je remplirais la mienne
Avec un thème haineux genre allez (niquer vos) mères !
Et même j’écoute plus le beat pour être dedans
La lead les kicks en moi vibrent, est-ce que t’entend?
Comment j’ai dompté les fréquences du ons
Toujours en transe je pense pas dans ma tête je danse !
Si j’étais sourd… je grapherais vos enseignes
A vos concerts je décortiquerais vos gestes façon langage des signes !
Trop d’imbéciles parlent pour rien dire, ça soule et endors !
Si j’étais sourd j’serais milliardaire, car le silence est d’or !
Est-ce qu’on me sourirait en m’insultant en même temps
Tenter de m’faire des tacles sur mon terrain d’entente ?
Si j’étais sourd… mes autres sens seraient développés
Je n’entendrais pas mais je sentirais de loin ces vilains pets !
Pas moyen de m faire avoir car je te verrais venir de loin
Un avant goût de ce qui pourrait me toucher demain !

Refrain

Dopha
J’te dis refré la musique est mon reflet,
Me l’enlever c’est quelque part aussi me tuer !
J’te dis refré être sourd c’est me coffrer,
J’ai des projets trop larges pour vos murs et vos bracelets !
J’te dis refré quand j’ai mal elle me refait,
Les femmes sont infidèles moi j’ai trouvé la parfaite !
J’te dis refré perdre la clé de ce coffret,
C’est devenir un autiste dans un monde fait de refrain!

τη παρασκευή 19/12/2008 και το σάββατο 20/12/2008

στο Bar Guru Bar στη  Πλατεία Θεάτρου, Αθήνα

Δοκιμασμένη συνταγή για Imam Baildi

Η συνταγή των Imam ιδιαιτέρως πρωτότυπη: 1/2 κιλό samples από ρεμπέτικα τραγούδια του ‘40, ‘50 και του ’60 – ξέρεις εσύ Βέμπο, Τσιτσάνη, Χιώτη-, 6 samples από hip-hop, rumba και samba beats κομμένα σε λεπτές φέτες, 1 γενναία δόση από βαλκανικά πνευστά (τρομπέτα, γκάιντα, σαξόφωνο και κλαρίνο), 3/4 κιλού rhythm section με live drums και κρουστά ψιλοκομμένα, 5 σκελίδες riffs από ηλεκτρική κιθάρα με jazz επιρροές, μία πρέζα μπουζούκι και μία λαούτο.

«Εμείς χρησιμοποιούμε τα παλιά κομμάτια σα βάση, βρίσκουμε σημεία σε αυτά που μας αρέσουν, τα κόβουμε και τα μιξάρουμε με samples από άλλα κομμάτια και δικά μας στοιχεία. Το αποτέλεσμα εξαρτάται από το πόσο έχουμε επέμβει στο αρχικό κομμάτι. Άλλοτε κρατάμε μεγάλο μέρος του και επεμβαίνουμε λίγο, οπότε τα περιθώρια αυτοσχεδιασμού είναι περιορισμένα, πχ. στο κομμάτι «Δε θέλω πια να ξαναρθείς». Σε άλλες περιπτώσεις (πχ. «Ξένα Χέρια») κρατάμε πολύ μικρά κομμάτια από το αρχικό και δημιουργούμε ένα κομμάτι με καινούρια δομή, ενορχήστρωση και τελείως καινούργια μέρη», λένε οι ίδιοι.Είναι πολλοί εκείνοι, ιδίως οι παλαιότεροι, που θα ήταν σκεπτικοί στην ιδέα της διασκευής κλασσικών τραγουδιών όπως το «Μινόρε της Αυγής» του Τσιτσάνη ή το «Πόσο λυπάμαι» της Βέμπο. Ο Λύσανδρος λέει «η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε περισσότερο κράξιμο πριν βγάλουμε τον δίσκο πράγμα που τελικά δεν αντιμετωπίσαμε. Σε κάποιες περιπτώσεις γίνονται όντως μουσικά εγκλήματα όταν κάποιο remix είναι πολύ μέτριο άλλα η σκληρή γραμμή που έχουν κάποιοι ότι δεν πρέπει κανείς να ακουμπάει τίποτα παλιό νομίζω ότι είναι τουλάχιστον υπερβολική».Ικανοποιώντας την περιέργεια μας για το όνομα της μπάντας ο Ορέστης απαντά «το επιλέξαμε πρώτον γιατί έχει πλάκα, δεύτερον γιατί έχουμε κόλλημα να βάζουμε τίτλους φαγητών σε κομμάτια και γκρουπ που είχαμε παλιότερα και τρίτον γιατί εκφράζει αυτό που κάνουμε, δηλαδή ανακάτεμα διαφορετικών πραγμάτων».

Πέρα από τις διασκευές των ελληνικών ρεμπέτικων οι Imam Baildi γράφουν και πρωτότυπη μουσική. «Στο δίσκο («Imam Baildi» που κυκλοφόρησε το 2007 από την EMI) υπάρχουν τρία κομμάτια που δεν έχουν samples όπως το «Sampa Clarina» και το «Comely», αλλά και σε όσα έχουν samples υπάρχουν πολλά σημεία με δική μας μουσική. Εκτός του δίσκου έχουμε πειραματιστεί με άλλα είδη, από live ηλεκτρονική μουσική, μέχρι μουσική για θέατρο και εικόνα» απαντούν εκείνοι.

Έχουν βρεθεί στην ίδια σκηνή ως support group με τους Ojos de Brujo, Massive Attack, Gogol Bordelo. Tο Δεκέμβριο του 2007 έπαιξαν στο Fleche d’ Or στο Παρίσι και ήταν το πρώτο ελληνικό συγκρότημα που συμμετείχε στα 30 χρόνια λειτουργίας του Les Trans Musicales στη Ρεν, ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στη Γαλλία με ανερχόμενα σχήματα ανεξαρτήτως στυλ μουσικής. Οι ίδιοι εξηγούν τους λόγους της επιτυχία του project, η οποία είναι αντιστρόφως ανάλογη με το χρόνο ύπαρξης του group. «Πιστεύουμε ότι ο ήχος μας είναι αρκετά ενδιαφέρων τόσο για το ελληνικό όσο και για το ξένο κοινό, γι’ αυτό και έχει τύχει να συμμετάσχουμε σε φεστιβάλ με μεγάλα ονόματα. Στόχος μας είναι να παίζουμε κατά το δυνατόν περισσότερο όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα και φυσικά στο εξωτερικό».  Της Ευγενίας Μελιτά

myspace, imambaildi

Μέσα σε αυτό το χαμό, την αισχρή συμπεριφορά των Ματατζίδων των μπάτσων, των Ζητάδων πρέπει να προσέξουμε

μη καούν τα χλωρά μαζί με τα ξερά!

Υπάρχουν αστυνομικοί και μπάτσοι (καλά τους ειδικούς φρουρούς δε τους κατατάσουμε πουθενά είναι σφήνες!!!)

έκανα το κόπο και επισκέφτηκα τη σελίδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων.

ήθελα να δω τι μπορεί να γράφουν σχετικά με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Για να πω την αλήθεια μου, περίμενα να βρω από τίποτα έως χαζομάρες.

αλλά αυτό που βρήκα είναι η αλήθεια, τα παιδιά που μπαίνουν στις σχολές και γίνονται ασυνομικοί,είναι οι συμμμαθητές μας, οι φίλοι μας, οι γείτονές μας. Και συμπαραστεκονται, νιώθουν, αντιδρούν, καταδικάζουν όλα αυτά που γίνονται:

***********************************************************

Σ Υ Γ ΓΝ Ω Μ Η
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Αστυνομικών Υπαλλήλων, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ με τον πιο απερίφραστο τρόπο τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου ανήλικου παιδιού και εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη, τα συλλυπητήριά της στην οικογένειά του, την οδύνη και τον αποτροπιασμό της. Ζητάμε μια μεγάλη συγγνώμη από την οικογένειά του για την τραγική απώλεια του σπλάχνου της, αλλά και από την Ελληνική κοινωνία η οποία είναι σοκαρισμένη από το τραγικό συμβάν το οποίο έκανε τον γύρο του κόσμου.Αντί η κυβέρνηση να απολογηθεί
– γιατί δεν δέχτηκε το υπερώριμο αίτημά μας για τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της Ελληνικής Αστυνομίας, μέσω μιας διακομματικής επιτροπής και τη συμβολή διακεκριμένων επιστημόνων, ώστε να απαντηθεί ξεκάθαρα το ερώτημα ΤΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ

– γιατί δεν ενδιαφέρθηκε για την αλλαγή νοοτροπίας και αντιλήψεων και την εμπέδωση αστυνομικής συνείδησης με σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών (κεντρικό αίτημά μας και στο 18ο συνέδριο πέρυσι το Δεκέμβριο)

– γιατί, γιατί, γιατί…,

έρχεται σήμερα να ρίξει κροκοδείλια δάκρυα, καλύπτοντας την ανεπάρκεια και τις ευθύνες, που απαντώνται σε πολλά επίπεδα της Ελληνικής Αστυνομίας. Έρχεται να καλύψει τη μοναδική και αδιάψευστη αλήθεια ότι στα ανώτατα κλιμάκια της Φυσικής Ηγεσίας έχει εδραιωθεί η αντίληψη ότι πρότυπο και καλός αστυνομικός είναι ο «ράμπο», γιατί αυτή η φιλοσοφία προτάσσεται με την συρρίκνωση και την στρατικοποίηση της εκπαίδευσης, ως τελευταία υιοθετήθηκε, για το Αστυνομικό Σώμα και απορρέει από την φιλοσοφία του νέου πειθαρχικού δικαίου και κυρίαρχα από την αντίληψη που θέλει ως πρότυπο – ιδανικό αστυνομικό τον ανεπαρκή, συνοπτικά εκπαιδευόμενο και ελαστικά προσλαμβανόμενο.

Δυστυχώς, η Ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας αυτοσχεδιάζει, λειτουργεί «εμπειρικά», με βάση παρωχημένες συνταγές άλλων εποχών, που εφαρμόζονταν σε κάθε περίπτωση σε άλλο περιβάλλον και υπό άλλους όρους και το χειρότερο, προτείνει μέτρα για την έξοδο από την κρίση, χωρίς διάλογο , χωρίς να αφουγκράζεται την ελληνική κοινωνία και χωρίς να έχει επαφή με την ελληνική πραγματικότητα.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και τους επίπονους μακροχρόνιους αγώνες του συνδικαλιστικού μας κινήματος να πείσει την ελληνική κοινωνία και τον πολίτη να διάκειται φιλικά προς τον Έλληνα αστυνομικό, με όλα όσα συμβαίνουν τελευταία, ανησυχούμε βαθύτητα για τις αλλαγές που συντελούνται γύρω μας και ασφαλώς για το αν οι συνάδελφοί μας είναι σε θέση να προστατέψουν τη ζωή και την περιουσία των συμπολιτών μας, αλλά και να διασφαλίσουν τον οργανισμό της ΕΛ.ΑΣ.

Τις δύσκολες αυτές ώρες για όλους μας, συνιστούμε στους συναδέλφους μας -για μια ακόμα φορά- να επιδείξουν τη μέγιστη δυνατή υπηρεσιακή – επαγγελματική και συνδικαλιστική ωριμότητα, καθώς η Ελληνική Αστυνομία διέρχεται κρίσιμες στιγμές.

Η Ομοσπονδία με υψηλό αίσθημα ευθύνης, σταθμίζοντας την κρισιμότητα των περιστάσεων και σεβόμενη απολύτως τον πόνο της οικογένειας που θρηνεί το αδικοχαμένο παιδί της, οφείλει να συνεχίσει να αγωνίζεται για μια σύγχρονη και δημοκρατική αστυνομία. Στον αγώνα μας αυτό και για την έξοδό μας από την κρίση ζητούμε την στήριξη και την βοήθεια όλης της κοινωνίας.

******************************************************************************

αυτά γράφουν και πιστευω πρέπει να τα ακούσουμε!

δε φταίνε πάντα αυτοί που φαίνονται! Το βρισίδι πρέπει να πέσει κυρίως στη κυβερνηση!!

Τα τελευταία χρόνια έχω φτασει σε έναν διαχωρισμό μέσα μου!

Υπάρχουν οι ΜΠΑΤΣΟΙ (βλέπε μαλάκες, ελληναράδες, κάφροι, έτοιμοι για δακρυγόνα, σκοτωμούς κλπ) και οι ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ (βλέπε γείτονας, φίλος) και αλίμονο αν πάντα περιθωριοποιούμε τους δευτερους χάριν των πρώτων!

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι»
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑΥ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.

by plagal

http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence

Η είδηση του πυροβολισμού του 16χρονου αγοριού φερνει μνήμες μαυρες καιρών χαλεπών.

συνειδήσεις χαμένες, αξίες θολές, κοινωνία άρρωστη

όλοι μας

μια ζωη δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα

καλό ταξίδι μικρέ..

 

***
How tired I am of this unbearable distance between us.
How I long for the toll of the recess bell.
Have you forgotten me?
Grown mindless of me?
Tell me I am not writing into an abyss or that is what will become of my heart…

***

the most clicked