You are currently browsing the category archive for the ‘love’ category.

Your Hands
by Pablo Neruda

When your hands
leap towards mine, love,
what do they bring me in flight?
Why did they stop at my lips,
so suddenly,
why do I know them,
as if once before,
I have touched them,
as if, before being,
they travelled
my forehead, my waist?

Their smoothness
came winging through time,
over the sea and the smoke,
over the Spring,
and when you laid
your hands on my chest
I knew those wings
of gold dove,
I knew that clay,
and that colour of grain.

The years of my life
have been roadways of searching,
climbing of stairs,
crossing of reefs.
Trains hurled me onwards
waters recalled me,
on the surface of grapes
it seemed that I touched you.
Wood, of a sudden,
brought me the contact with you,
the almond-tree summoned
your hidden smoothness,
until both your hands
closed on my chest,
like a pair of wings
ending their flight.

 

 


so it’s been a while
since you rescued my world,
all the trees were then green,
now the leaves fall..
aw it’s been a while
since you loved my smile,
now the chrysalis’s empty
watch your butterfly fly..

I can’t help but love this song by Lady Day.

Billie Holiday (1915 – 1959) was a true artist of her day. Her soulful, unique singing voice and her ability to boldly turn any material that she confronted into her own music made her a superstar of her time.

i'll be seeing you

Nicknamed Lady Day by her loyal friend and musical partner Lester Young, Holiday was a seminal influence on jazz and pop singing.

Her vocal style, strongly inspired by jazz instrumentalists, pioneered a new way of manipulating phrasing and tempo.
Above all, she was admired for her deeply personal and intimate approach to singing.

timeless..

«If I have to sing like somebody else, then I don’t need to sing at all»
Billie Holiday

picture by xkcd

τους τελευταίους μήνες,
τόσα αλλάζουν,
φίλοι πήραν πτυχίο,
άλλοι τοποθετήθηκαν σε τάξεις σε σχολεία σε τρίτες, τετάρτες, έκτες
και άλλοι περιμένουν να τοποθετηθούν,
άλλοι παντρεύτηκαν,(ομολογουμένως πολλοί μου φίλοι ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία )
και άλλοι έκαναν ένα άλλου είδους νέο ξεκίνημα, με νέα πετάγματα μακρυά από τα γνωστά και τα τετριμμένα,
άλλοι πάλι είναι ακόμα στο «περίμενε» με τις δικές τους αλλαγές μικρές και εξίσου ουσιαστικές,

για να δούμε που θα βγάλει αυτός ο δρόμος που λέγεται ζωή?

οι γύρω μου αλλάζουν και τους χαίρομαι γιαυτό,
νέα πράγματα ξεκινούν, κύκλοι κλείνουν άλλοι ανοίγουν με κέντρο τη χαρά τη συγκίνηση την φιλία.

αγαπημένη φίλη ήρθε στην ορκωμοσία
και με καμάρι δέχτηκε το πτυχίο της με το μωρό στην αγκαλιά,
προκαλώντας συγκίνηση, δάκρυα χαράς και χειροκροτήματα υπερηφάνειας με το πρόσωπο του αγαπημένου της συντρόφου να ακτινοβολεί από ευτυχία.

Αγαπημένη φίλη έφυγε για Μυτιλήνη με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα 
στο λιμάνι γινήκαμε μαζί δυο φιγούρες αγκαλιαστές
με μάτια να γεμίζουν χαρά, δάκρυα, συγκίνηση και αγάπη

αγαπημένη φίλη παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της σκορπίζοντας ελπίδα εδώ κι εκεί απλόχερα και δεχόμενη ευχές καρδιακές για βίον ανθόσπαρτο και όμορφες στιγμές.

αγαπημένη φίλη ολοκλήρωσε τις σπουδές της και κάνει αιτήσεις για αναπληρώτρια με την ελπίδα για μια όμορφη αρχή γεμάτη περιπέτειες και αισιοδοξία και πολλές ευχές να τη συνοδεύουν

αγαπημένοι μου άνθρωποι ζουν και χαίρονται και συνεχίζουν

τους ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους ζητώ συγγνώμη για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους αγαπώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου

και κάπως έτσι καμαρώνω για τους γύρω μου,
και κάπως έτσι τελείωσα τη σχολή μου,
κάπως έτσι λέγομαι πια δασκάλα,
κάπως έτσι η ζωή μου επιφυλάσσει στιγμές που δεν περίμενα,

κάπως έτσι ΖΩ κι εγώ!

ψαχουλεύω σε παλιές αναρτήσεις

Louis Armstrong,
«Takes two to tango»

αγάπησα τη φιλανδία, τους ανθρώπους της, το καιρό της, τη παρέα των παιδιών του ερασμους, τι όμορφο μείγμα που κάνουμε, ασία, ευρωπη,αφρική, αμερική όλοι μαζί στο πάλλευκο joensuu..

γράφω μια εργασία για πίσω στην ελλάδα, που θα έπρεπε να είχα τελειώσει καιρό τώρα…

έξω χιονίζει, ζάχαρη άχνη πέφτει από τον ουρανό, τα παιδιά κάνουν πατινάζ στη φωτισμένη πίστα μπροστά από το παράθυρό μου, τα δέντρα έχουν φορέσει άσπρα μανίκια σε όλα τα κλαδιά,
στην αθήνα η ζωή δεν είναι παίξε γέλασε, φίλοι ετοιμάζουν βαλίτσες,

στο σπίτι ο μικρός μου αδερφός ντύνεται κινέζος,
στη πορτογαλία ο ωκεανός είναι πανέμορφος,
ο καναδά μας λείπει,
καρτ ποστάλ ποτέ δε στάλθηκαν και περιμένουν,
κι o Armstrong μου τραγουδά στο αυτί..

…and i think to myshelf , what a wonderful world…

φιλιά από τη φιλανδία…

στην αθηνα

ένας καλλιτεχνης , μιλά, εκφράζεται , ζει  αναμεσα στα δίχτυα του διαδικτύου.

the most clicked