You are currently browsing the category archive for the ‘pain’ category.


so it’s been a while
since you rescued my world,
all the trees were then green,
now the leaves fall..
aw it’s been a while
since you loved my smile,
now the chrysalis’s empty
watch your butterfly fly..

«I am
that child
with the round, dirty face who on every corner bothers you with his
“Can you spare a quarter?”
I am
that child with the dirty face,
no doubt unwanted, that from far away contemplates coaches
where other children emit laughter and jump up and down considerably
I am
that unlikeable child definitely unwanted,with the round dirty face
who before that giant street lights or under the grandams also illuminated
or in front of the little girls that seem to levitate projects
that insult of his dirty face
I am that angry and lonely child of always,that throw you the insult
and warns you:

if hypocritically you pat me on the head
I would take that opportunity to steal your wallet

I am that child of always before the panorama of imminent terror imminent leprosy, imminent fleas, of offenses and the imminent crime.
I am that repulsive child
that improvises a bed out of an old cardboard box and waits,
certain that you will accompany me»


by Reinaldo Arenas (1943-1990), poet and novelist

so many times i wish i could  speak spanish..
i am sorry to say that i wasn’t familiar with Reinaldo Arenas’ work till i watched the movie «Before the night falls»(Antes que anochezca) which describes his life.

At the end of the film, there is this poem.. socking,haunting poem.

so many times i wish i knew spanish..

ψαχουλεύω σε παλιές αναρτήσεις

instead of  «skyscrapers,neon lights and waiting papers»,
a great  house in a beautiful island,drums and a cute little girl …
«that you call home, call it home»

goodbye  friend,good luck,
and
thank  you
(:

Μετά από 6 χρόνια απουσίας, o Αλκίνοος κυκλοφορεί το νέο δίσκο του, Νεροποντή.

Ο ιδιαίτερος αυτός καλλιτέχνης και τραγουδοποιός μας χαρίζει απλόχερα 15 νέα τραγούδια.

«Ο τίτλος «Νεροποντή» παραπέμπει στην αντίθεση ανάμεσα στην 6χρονη, φαινομενική δημιουργική του «ξηρασία» και στην καταιγιστική έμπνευσή του για τη συγγραφή τραγουδιών, αφού εν τω μεταξύ κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Πού Δύσην ως Ανατολήν» με κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια, έγραψε μουσική για θεατρικές παραστάσεις, μπαλέτο και έκανε επιπλέον μαθήματα κλασικής μουσικής στη Ρωσία.Στο δίσκο με τίτλο «Νεροποντή», τα καινούρια τραγούδια του Αλκίνοου δείχνουν την εξέλιξη του ύφους του. Δίνοντας τον πρώτο λόγο στη φόρμα της κλασικής μουσικής, με τη συμμετοχή συμφωνικής ορχήστρας, φωνητικών συνόλων αλλά και με αποχρώσεις της ελληνικής παραδοσιακής και της τζαζ, καταφέρνει να δώσει έναν ήχο ιδιαίτερο. Οι σαφείς κοινωνικοπολιτικές αναφορές του πλέκονται με την κατάθεση των εσωτερικών αναζητήσεών του, μέσα από τους στίχους.
Ωστόσο, παρά τη συμφωνική ορχήστρα, υπάρχει και ένα τραγούδι δοσμένο σε αφηγηματική μορφή με τίτλο «Πατρίδα», ενώ το τραγούδι «Παιδί» το τραγουδά μόνο με την κιθάρα του, εμπνεόμενος από το γεγονός ότι έγινε πατέρας.
Περιλαμβάνει και δύο τραγούδια με αυτοσαρκαστικό στίχο, το τετράστιχο τραγούδι «Επιτυχία!» και το «Ήταν ανάγκη;». Στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου καταγράφεται μέχρι και ο ήχος από μια αναποδογυρισμένη άρπα. Το cd «Νεροποντή» κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία από τη Δευτέρα 16 Μαρτίου.

To παραπάνω τραγούδι ονομάζεται «Πατρίδα», περιλαμβάνεται στο νέο cd. Το είχε τραγουδήσει στις 19/12/08 στη συναυλία στα Προπύλαια, ενάντια στην αστυνομική βία. Προσέξτε τους στίχους…

Το τραγούδι αναφέρεται στην αιχμαλωσία της μητέρας του (εκφωνήτριας στο ΡΙΚ) από τους χουντικούς, τον βομβαρδισμό της Κύπρου και την εισβολή, τον βομβαρδισμό της Σερβίας (όπου είχε βρεθεί για λίγες μέρες), τους ορφανούς από πολέμους γονείς του, τους …..αστυνομικούς που είδε όπως δήλωσε να ρίχνουν δακρυγόνα χλευάζοντας στους πυροσβέστες που προσπαθούσαν να σώσουν ανθρώπους από φλεγόμενο κτίριο στη συμβολή Πανεπιστημίου και Ομονοίας (όπου κάποιοι κάηκαν ζωντανοί)…, την πρόταση που του έγινε να συμμετάσχει στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων και την άρνηση του, κάποιους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που μετά μανίας επισκέπονταν τα κατεχόμενα μετά το άνοιγμα της Πράσινης Γραμμής μόνο για να παίξουν στο καζίνο ή για να ψωνίζουν φθηνότερα, τη δική του έπαρση. Για την Ακροδεξιά, που έχει μόνο απαντήσεις. Για την βιαιότητα και τη βεβαιότητα πως είμαστε καλύτεροι…»

από  την  Roadartist

στην αθηνα

ένας καλλιτεχνης , μιλά, εκφράζεται , ζει  αναμεσα στα δίχτυα του διαδικτύου.

Never stop dreaming!

kiwi

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι»
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι….
Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!
Έχουμε ορμή – μη σταματάτε την ορμή μας.
ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!
Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο
για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε,
ΞΕΧΑΣΑΤΕ!
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,
Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,
να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.
ΜΑΤΑΙΑ!
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,
έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε
τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε
δεν δημιουργείτε!
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ
ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;
ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑΥ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα
ΕΜΕΙΣ
κλαίμε κι από μόνοι μας.

by plagal

http://papachatzis.tumblr.com/post/63589410/policeviolence