You are currently browsing the tag archive for the ‘children’ tag.

 

 

Ψάχνοντας στα περσινά, βρήκα κι αυτο:

*»Για τα Ουσιαστικά Προσόντα των Προοδευτικών Δασκάλων ώστε να Επιτελούν Καλύτερα το Έργο τους»

Έτσι, τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω δεν μπορούμε να τα έχουμε εκ γενετής ούτε μπορούν να μας δοθούν με διάταγμα ή ως δώρο. Επίσης, η σειρά με την οποία τα παρουσιάζω εδώ δεν αφορά την αξία τους.
Είναι όλα εξίσου αναγκαία για μια προοδευτική εκπαιδευτική πράξη.
Θα αρχίσω με την ταπεινοφροσύνη, χωρία να υπονοείται με κανένα τρόπο η έλλειψη αυτοσεβασμού, η μοιρολατρία ή η δειλία.
Αντίθετα, η ταπεινοφροσύνη προϋποθέτει θάρρος, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και σεβασμό για τους άλλους.
Η ταπεινοφροσύνη μας βοηθά να καταλάβουμε μια προφανή αλήθεια: κανείς δεν τα ξέρει όλα. Κανείς δεν τα αγνοεί όλα. Όλοι ξέρουμε κάτι. Όλοι αγνοούμε κάτι. Κάποιος χωρίς ταπεινοφροσύνη δεν μπορεί καν να ακούσει με σεβασμό εκείνους που θεωρεί πολύ κατώτερους του δικού του επιπέδου ικανοτήτων […]
Μια από τις ελλείψεις που μπορεί να έχει ο εκπαιδευτικός είναι η ανικανότητα να παίρνει αποφάσεις. Μια τέτοια αναποφαστικότητα εκλαμβάνεται από τους μαθητές είτε ως ηθική αδυναμία είτε ως επαγγελματική ανικανότητα.
Οι δημοκρατικοί εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ακυρώνουν τον εαυτό τους στο όνομα της δημοκρατικότητάς τους.
Αντίθετα, μολονότι δεν μπορούν να πάρουν την αποκλειστική ευθύνη για τη ζωή των μαθητών τους, δεν πρέπει στο όνομα της δημοκρατίας να αποφύγουν την ευθύνη της λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, δεν πρέπει να αυθαιρετούν στις αποφάσεις τους.
Μολονότι αναγνωρίζω ότι αυτές οι σκέψεις περί προσόντων είναι ανολοκλήρωτες, θα ήθελα επίσης να αναφέρω με συντομία τη χαρά της ζωής, που τη θεωρώ θεμελιώδη αρετή για τη δημοκρατική εκπαιδευτική πρακτική.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω, τα οποία θεωρώ απαραίτητα για τον προοδευτικό δάσκαλο, είναι προσόντα που αποκτώνται σταδιακά, μέσα από την καθημερινή πρακτική.
Επιπλέον, αναπτύσσονται μέσα από την πρακτική, παράλληλα με την πολιτική απόφαση ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι εξαιρετικής σημασίας.

Είτε είμαστε πρόθυμοι να ξεπεράσουμε παραλείψεις ή ασυνέπειες είτε όχι, με ταπεινοφροσύνη, με στοργική αγάπη, με θάρρος, ανοχή, ικανότητα, αποφαστικότητα, υπομονή – ανυπομονησία και λεκτική φειδώ, συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός ευτυχισμένου, χαρούμενου σχολείου. 

Εργαζόμαστε για ένα σχολείο – περιπέτεια, ένα σχολείο που πάει μπροστά, που δεν φοβάται να ριψοκινδυνεύει, που απορρίπτει τη στασιμότητα. Είναι ένα σχολείο που σκέφτεται, συμμετέχει, δημιουργεί, μιλά, αγαπά, φαντάζεται, αγκαλιάζει με πάθος και λέει ναι στη ζωή.
Δεν είναι ένα σχολείο που σιωπά και παραιτείται.

Πράγματι, ο εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που ορθώνονται από την κυβερνητική περιφρόνηση και την αυθαιρεσία των αντιδημοκρατικών αρχών είναι η μοιρολατρική παραίτηση, στην οποία πολλοί από εμας καταφεύγουμε.
«Και τι μπορώ να κάνω; Είτε με αποκαλούν δάσκαλο είτε στοργική μητέρα, εγώ πάλι είμαι κακοπληρωμένος, αγνοημένος και παραμελημένος. Ας είναι, λοιπόν».
Στην πραγματικότητα αυτή είναι η πιο βολική θέση, αλλά είναι και η θέση αυτού που παραιτείται από τον αγώνα, που παραιτείται από την ιστορία. Είναι η θέση εκείνων που αποκηρύσσουν τη σύγκρουση, η έλλειψη της οποίας υπονομεύει την αξιοπρέπεια της ζωής.

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή ή ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. Η σύγκρουση ενυπάρχει στη συνείδησή μας. Αν αρνηθούμε τη σύγκρουση παραβλέπουμε τις πιο θεμελιακές όψεις της φυσικής και της κοινωνικής μας εμπειρίας. Προσπαθώντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, συντηρούμε το στάτους κβο.

Δεν βλέπω, συνεπώς, άλλη εναλλακτική λύση για τους εκπαιδευτικούς από την ενότητα μέσα στην ποικιλομορφία των ενδιαφερόντων τους για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους.
Αυτά τα δικαιώματα περιλαμβάνουν το δικαίωμα της ελευθερίας στη διδασκαλία, το δικαίωμα να λένε τη γνώμη τους.
Το δικαίωμα για καλύτερες συνθήκες στην άσκηση του παιδαγωγικού τους έργου, το δικαίωμα να παίρνουν πληρωμένες ετήσιες άδειες για επιμόρφωση, το δικαίωμα να είναι συγκροτημένοι.
Το δικαίωμα να κρίνουν τις αρχές χωρίς το φόβο αντίποινων (που συνεπάγεται το καθήκον να κρίνουμε ειλικρινά).
Το δικαίωμα στο καθήκον να είναι σοβαροί και σαφείς και να μην ψεύδονται για να επιβιώσουν.

Πρέπει να αγωνιζόμαστε ώστε αυτά τα δικαιώματα όχι μόνο να αναγνωριστούν, αλλά και να γίνουν σεβαστά και να εφαρμοστούν. Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να αγωνιστούμε στο πλευρό των συνδικαλιστικών οργανώσεων κι άλλες φορές εναντίον τους, αν η ηγεσία τους είναι σεχταριστική, είτε είναι αριστερή είτε δεξιά.
Άλλες φορές πάλι μπορεί να πρέπει να αγωνιστούμε ως προοδευτική διοίκηση ενάντια στην οργισμένη αντίδραση της συντήρησης, των προσηλωμένων στις παραδόσεις και εναντίον των νεοφιλελεύθερων που βλέπουν τον εαυτό τους ως το απαύγασμα της ιστορίας […]

Οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν είναι μόνο δάσκαλοι – κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί – δεν είναι μόνο ειδικοί της διδασκαλίας. Είμαστε πολιτικοί αγωνιστές, επειδή είμαστε δάσκαλοι.

 

 

Η δουλειά μας δεν τελειώνει στη διδασκαλία των μαθηματικών, της γεωγραφίας, του συντακτικού, της ιστορίας.
Η δουλειά μας είναι να διδάξουμε αυτά τα πράγματα με σοβαρότητα και επιδεξιότητα, αλλά και να συμμετέχουμε, να αφιερωθούμε στον αγώνα για να νικηθεί η κοινωνική αδικία.

  • Ο Γρηγόρης και η Χρυσάνθη
    είναι ένα πολύ αγαπημένο φιλικό μου ζευγάρι που έχω τη τύχη να γνωρίζω από το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα στην Πλ. Αμερικής.
    Είναι και οι δύο εκτός από εξαιρετικοί άνθρωποι, καταπληκτικοί δάσκαλοι και με έχουν βοηθήσει πρακτικά και πνευματικά στην πορεία μου ως φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Αθηνών και ως άνθρωπο.Τους ευχαριστώ πολύ και τους δυο!
    Μαζί με τις ευχές τους για την αρχή της διδασκαλικής μου σταδιοδρομίας μου είχαν στείλει πέρσι το παραπάνω.

*Αποσπάσματα από το βιβλίο του

Paulo Freire «Δέκα Επιστολές προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν» (εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2006). 

Advertisements

ετοιμάζοντας δώρα για τους μαθητές μου..
ακούγοντας αγαπημένες μουσικές..
ευτυχισμένη..

lyrics

(:

(:

όταν πήρα το πτυχίο έκανα τα χαρτιά μου για αναπληρώτρια κι εγω..

Και με πήραν!!

Ξεκίνησα τη Τετάρτη που μας πέρασε σε ένα όμορφο σχολείο στη περιοχή του Πειραιά,

έχω Τρίτη δημοτικού!

22 λατρευτά πιτσιρίκια! πραγματικά ένα και ένα!
κατάφεραν να μπουν στη καρδιά μου σε χρόνο dt!

Γνωριστήκαμε , παίξαμε και μετά αρχίσαμε το μάθημά μας,
Γλώσσα, Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία…
μάθαμε και για τον Ιάσονα και το χρυσόμαλλο δέρας που το φυλάει ένα ακοίμητος δράκος που «μα δε νυστάζει κυρία?»

την επόμενη μέρα πήρα το πρώτο μου τριαντάφυλλο δώρο «καλημέρα κυρία»
και τις πρώτες ζωγραφιές «για σας τη ζωγράφισα» !!!

Και βέβαια στολίσαμε το δέντρο μας ! Και θα στολίσουμε και τη τάξη μας αυτη τη βδομάδα!

είμαι ευτυχισμένη,
τόσα χρόνια στη σχολή μαθαίναμε και διαβάζαμε θεωρίες και θεωρίες,  για τα παιδιά, πως σκέφτονται, πως μεγαλώνουν, τι πρέπει να μάθουν και πως.
Τελικά όλα αποκτούν μια άλλη διάσταση μέσα στη τάξη.
Είναι όλα τόσο διαφορετικά στη πράξη και τόσο πιο όμορφα!

Καλη σχολική χρονιά λοιπόν!!!
(έστω και αρχές Δεκεμβρίου!) (:

Υ.Γ
το μόνο πρόβλημα σε όλη την ιστορία είναι η απόσταση και η μετακίνηση… κάνω 2 ωρες με τη πρωινή κίνηση να πάω και 2 ώρες μες τη μεσημεριανή κίνηση να γυρίσω.. ούτε στη Θήβα να πήγαινα!
Ουφ!

Αλλά όσο σκέφτομαι αυτα τα πιτσιρίκια  λέω αξίζει κάθε ταλαιπωρία!!

Σήμερα στην Αθήνα έβρεχε όλη μέρα κι έτσι ένα πανέμορφο παιδικό τραγουδάκι από το άλμπουμ του Γιώργου Χατζιπιερή (σε μουσική Γιώργου Χατζηπιερή και ενορχήστρωση Μάριου Τακούσιη) «Ένας τεμπέλης δράκος» που κυκλοφόρησε το 2005 είναι ότι πρέπει!

Το σκουλουκούιν

Αρβανιτάκη Ελευθερία
Μουσική/Στίχοι: Χατζηπιέρης Γιώργος

Έβρεξεν μες την αυλήν μου τζι έπαιζα με τα πηλά
τζι είδα μέσα που το χώμα θκυο ματούθκια γελαστά
θκυο ματούθκια γελαστά

Ήταν έναν σκουλουκούιν τζι’ ήταν όπως την κλωστήν
ηβρε μιαν μιτσιάν τρυπούαν τσι επροσπάθαν να χωστεί

Σκουλουκούιν σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
έμπα μέσα στη φωλιά σου μεν πονήσεις τα λαιμά σου
Σκουλουκούιν σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
έμπα μέσα στη φωλιά σου μεν πονήσεις τα λαιμά σου

Έπιασα τον που τον νούρον το φιλούιν το μιτσίν
έπαιξα λλίον μιτά του τζι έκλεισά το στο ποτσίν
Τζι ήρτεν έσσω η αρφή μου τσι έμπηξεν τες παουρκές
είπεν το τζιαι του τζυρού μου τζι έδωκέν μου πατσαρκές

Σκουλουκούιν σκουλουκούιν έννα σγάψω ένα λουκκούιν
μες την λάνταν να σε χώσω τον πελάν για να γλιτώσω

Σκουλουκούιν σκουλουκούιν πού πάεις χωρίς βρακούιν
έμπα μέσα στη φωλιά σου μεν πονήσεις τα λαιμά σου

(η προσέγγιση στην Κυπριακή διάλεκτο μπορεί να μην είναι απόλυτα σωστή)

«Το σκουλουκούιν

Έβρεξε μες την αυλή μου και έπαιζα με τις λάσπες
Και είδα μέσα από το χώμα δύο ματάκια γελαστά
Ήταν ένα σκουλικακι και ήταν σαν την κλωστή
βρήκε μια μικρή τρυπούλα και προσπαθούσε να κρυφτεί

Σκουλικάκι σκουλικάκι που πας χωρίς βρακάκι
Μπες μέσα στη φωλιά σου μην πονέσεις τα λαιμά σου.

Το έπιασε από την ουρά το μικρό μου φίλο
Έπαιξα λίγο μαζί του και το έκλεισα στο μπουκάλι
Και ήρθε έξω η αδελφή μου και έβαλε μου τις φωνές
Το είπε και στον πατέρα μου και μου έδωσε σφαλιάρες

Σκουλικάκι, σκουλικάκι θα σκάψω ένα μικρό λάκκο
Μέσα στη λιμνούλα να σε χώσω τον μπελά για να γλιτώσω.»

picture by xkcd

τους τελευταίους μήνες,
τόσα αλλάζουν,
φίλοι πήραν πτυχίο,
άλλοι τοποθετήθηκαν σε τάξεις σε σχολεία σε τρίτες, τετάρτες, έκτες
και άλλοι περιμένουν να τοποθετηθούν,
άλλοι παντρεύτηκαν,(ομολογουμένως πολλοί μου φίλοι ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία )
και άλλοι έκαναν ένα άλλου είδους νέο ξεκίνημα, με νέα πετάγματα μακρυά από τα γνωστά και τα τετριμμένα,
άλλοι πάλι είναι ακόμα στο «περίμενε» με τις δικές τους αλλαγές μικρές και εξίσου ουσιαστικές,

για να δούμε που θα βγάλει αυτός ο δρόμος που λέγεται ζωή?

οι γύρω μου αλλάζουν και τους χαίρομαι γιαυτό,
νέα πράγματα ξεκινούν, κύκλοι κλείνουν άλλοι ανοίγουν με κέντρο τη χαρά τη συγκίνηση την φιλία.

αγαπημένη φίλη ήρθε στην ορκωμοσία
και με καμάρι δέχτηκε το πτυχίο της με το μωρό στην αγκαλιά,
προκαλώντας συγκίνηση, δάκρυα χαράς και χειροκροτήματα υπερηφάνειας με το πρόσωπο του αγαπημένου της συντρόφου να ακτινοβολεί από ευτυχία.

Αγαπημένη φίλη έφυγε για Μυτιλήνη με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα 
στο λιμάνι γινήκαμε μαζί δυο φιγούρες αγκαλιαστές
με μάτια να γεμίζουν χαρά, δάκρυα, συγκίνηση και αγάπη

αγαπημένη φίλη παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της σκορπίζοντας ελπίδα εδώ κι εκεί απλόχερα και δεχόμενη ευχές καρδιακές για βίον ανθόσπαρτο και όμορφες στιγμές.

αγαπημένη φίλη ολοκλήρωσε τις σπουδές της και κάνει αιτήσεις για αναπληρώτρια με την ελπίδα για μια όμορφη αρχή γεμάτη περιπέτειες και αισιοδοξία και πολλές ευχές να τη συνοδεύουν

αγαπημένοι μου άνθρωποι ζουν και χαίρονται και συνεχίζουν

τους ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους ζητώ συγγνώμη για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους αγαπώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου

και κάπως έτσι καμαρώνω για τους γύρω μου,
και κάπως έτσι τελείωσα τη σχολή μου,
κάπως έτσι λέγομαι πια δασκάλα,
κάπως έτσι η ζωή μου επιφυλάσσει στιγμές που δεν περίμενα,

κάπως έτσι ΖΩ κι εγώ!

[clearspring_widget title=»Fish» wid=»48cfe5b37f644537″ pid=»4ab1281945a6c274″ width=»296″ height=»196″ domain=»widgets.clearspring.com»]

Σε ένα αλμπουμ με τίτλο «Κλόουν», ο Νότης Μαυρουδής διαλέγει και μελοποιεί λόγια του λογοτέχνη Δημήτρη Μανθόπουλου και δημιουργεί 14 τραγούδια για την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Νίκαιας.

Είναι μια εξαιρετική δουλειά που θα γεμίσει τις μέρες μας με παιδικές φωνούλες και θα μας γυρίσει για λιγο σε παιδικές αναμνήσεις.

Ο ίδιος ο Νότης Μαυρουδής αναφέρει:

«Μάλλον θα με απασχολήσουν και στο μέλλον τα τραγούδια με τις παιδικές χορωδίες. Από το 1995 που ξεκίνησα μια τέτοια δισκογραφική σκέψη (Χάρτινο Καράβι) δε σταμάτησα να επανέρχομαι κατά διαστήματα και να «γεφυρώνω» την ενηλικίωσή μου με την ανάγκη παιδικής αθωότητας, που όσο περνάει ο χρόνος ολοένα και μεγαλώνει.

Αυτή τη φορά, η Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας του μαέστρου Θανάση Μιχαλόπουλου, είναι το όχημα και τα καινούρια μου τραγούδια για τον Κλόουν γι’ αυτή τη χορωδία τα έγραψα. Από το βιβλίο του εξαιρετικού λογοτέχνη και συγγραφέα Δημήτρη Μανθόπουλου επέλεξα ό,τι προκαλεί την προσωπική μου «παιδική αθωότητα» παίζοντας κι εγώ με λέξεις, συνειρμούς, συμβολισμούς, μελωδίες και νοήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της μικρής ηλικίας. Στο μέτρο και της δικής μου «παιδικότητας» έφτιαξα ξανά το δικό μου ιδεατό κόσμο ενός διαφορετικού χρόνου (όχι κατ’ ανάγκη παλαιότερου) και συνδέθηκα με τα παιδιά της Νίκαιας για να πορευτούμε δισκογραφικά.

Μαζί με την παιδική χορωδία φιλοξενήθηκαν γνωστοί και σεβαστοί τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού, η Μαριώ, ο Μανώλης Μητσιάς και η Αναστασία Μουτσάτσου, για να ζεστάνουν ακόμα περισσότερο το δικό μου τοπίο.

Ο Κλόουν, αυτό το συμπαθέστατο σύμβολο της χαρμολύπης, θα αναζητά ακατάπαυστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, μικρών ή μεγάλων, σε όλες τις εποχές και τους χρόνους, είτε σε δύσκολες, είτε σε εύκολες συνθήκες μέσα από τα τραγούδια μας.

Νιώθω την ανάγκη τα τραγούδια του δίσκου να τα αφιερώσω στα πλασματάκια Ιάσονα, Αριάδνη, Έλλη και Οδυσσέα. Στα εγγονάκια μου.«

Νότης Μαυρουδής
Αθήνα, Μάρτιος 2009

«I am
that child
with the round, dirty face who on every corner bothers you with his
“Can you spare a quarter?”
I am
that child with the dirty face,
no doubt unwanted, that from far away contemplates coaches
where other children emit laughter and jump up and down considerably
I am
that unlikeable child definitely unwanted,with the round dirty face
who before that giant street lights or under the grandams also illuminated
or in front of the little girls that seem to levitate projects
that insult of his dirty face
I am that angry and lonely child of always,that throw you the insult
and warns you:

if hypocritically you pat me on the head
I would take that opportunity to steal your wallet

I am that child of always before the panorama of imminent terror imminent leprosy, imminent fleas, of offenses and the imminent crime.
I am that repulsive child
that improvises a bed out of an old cardboard box and waits,
certain that you will accompany me»


by Reinaldo Arenas (1943-1990), poet and novelist

so many times i wish i could  speak spanish..
i am sorry to say that i wasn’t familiar with Reinaldo Arenas’ work till i watched the movie «Before the night falls»(Antes que anochezca) which describes his life.

At the end of the film, there is this poem.. socking,haunting poem.

so many times i wish i knew spanish..

I just found out that my dearest friend Jemma became an aunt for the second time last friday.!
A cute little baby run into her family and life.!!

Jemma, i wish all the best for your little niece

may she grow among people who love her..
may she flourish as the roses in the medow..
may she  grow to be sweet as the sugar..
may she lives long, with her hair reach to be white as the snow..
may she always feel loved..

τι πιο όμορφο
απ’το να περπατάς
με καλή παρέα
κάτω από την ακρόπολη
βραδακι
και να νιώθεις
την μυρωδιά
του βρεγμένου χώματος
να σας γυρναει για λίγο πίσω
σε καλοκαίρια άλλα, ξέγνοιστα,
πλάι στο γιασεμί
με σπιτική λεμονάδα στο ποτήρι
κι ένα δυο παγάκια.

και όλα να γίνονται πιο γλυκά,
μες την αλμύρα του
καλοκαιριού.

(Copyright (C) 1997-2006 Shochan-Nakayama)

the most clicked