You are currently browsing the tag archive for the ‘life’ tag.

I share a lot of things with my sister Marietta,
one of which is our love for crafts.!!
We love to crochet, knit, sew, embroider and more!!

We are a team, we are called Double Crochets.
We crochet at the strangest places around Athens,
and we have a crochet-knitting club,
our goal is to spread the word or let’s better say
«spread the thread».

I proudly present to you our blog:
Double Crochets 

we both love the internet, but marietta loves it more

we both love yarn, but panagiota loves it more

we will spin a yarn through our blog…
follow us!

 translated from icelandic



Hoppípolla/Jumpin’ Puddles

Spinning ’round and ’round 
Holding hands 
The whole world a blur 
But you are standing 

Completely drenched 
No rubber boots 
Running in us 
Want to erupt from a shell 

Wind in 
Aand outdoor smell of your hair 
I hit as fast as I could 
With my nose 

Hopping into puddles 
Completely drenched 
With no boots on 

And I get nosebleed 
But I always get up «

Sigur Rós

είναι αλήθεια
ένα παιδί όσες φορές κι αν πέσει,
σηκώνεται ξανά
θα κλάψει
θα πονάει
και λιγότερο
αλλά θα σταθεί όρθιο
θα σφίξει τις μικρές παλάμες του
με πείσμα
ένα χαμόγελο
θα εμφανιστεί στο πρόσωπό του
και θα συνεχίσει
το παιχνίδι

και τι είναι η ζωή
παρά ένα αδιάκοπό
λίγο πιο σοβαρό


so it’s been a while
since you rescued my world,
all the trees were then green,
now the leaves fall..
aw it’s been a while
since you loved my smile,
now the chrysalis’s empty
watch your butterfly fly..

«Baibaba Bimba

One warm flash lights by flocking together appear and wink

with good smell

Starting of departure has been stimulated and rhythmed up by breathing

The sea who waits our navigation is becoming big or small

with good-bye and hello.»

what a story to tell,
what a music to play,
what a song to sing,
what a life to live..

with all our thoughts close to japan

hehe well I guess in the end That’s Life!!!



That’s life
That’s what all the people say
You’re riding high in April
Shot down in May
But I know I’m gonna change that tune
When I’m back on top, back on top in June

I said that’s life
And as funny as it may seem
Some people get their kicks
Stomping on a dream
But I don’t let it, let it get me down
‘Cause this fine old world
It keeps spinning around

I’ve been a puppet, a pauper,
A pirate, a poet,
A pawn and a king,
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing
Each time I find myself
Flat on my face
I pick myself up and get back in the race

That’s life
I tell you, I can’t deny it
I thought of quitting baby
But my heart just ain’t gonna buy it
And if I didn’t think it was worth one single try
I’d jump right on a big bird
And then I’d fly

I’ve been a puppet, a pauper,
A pirate, a poet,
A pawn and a king,
I’ve been up and down and over and out
And I know one thing
Each time I find myself laying
Flat on my face
I just pick myself up and get back in the race

That’s life
That’s life, and I can’t deny it
Many times I thought of cutting out
But my heart won’t buy it
But if there nothing shaking coming this here July
I’m going to roll myself up in a big ball
And die…

My my…

Athens I The Little Great City
emmanouil papadopoulos

music | Gustavo Santaolalla – Pajaros
My Blueberry Nights OST

i love my city,
it’s always nice to be reminded(elegantly) of the beauty in it..




Ψάχνοντας στα περσινά, βρήκα κι αυτο:

*»Για τα Ουσιαστικά Προσόντα των Προοδευτικών Δασκάλων ώστε να Επιτελούν Καλύτερα το Έργο τους»

Έτσι, τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω δεν μπορούμε να τα έχουμε εκ γενετής ούτε μπορούν να μας δοθούν με διάταγμα ή ως δώρο. Επίσης, η σειρά με την οποία τα παρουσιάζω εδώ δεν αφορά την αξία τους.
Είναι όλα εξίσου αναγκαία για μια προοδευτική εκπαιδευτική πράξη.
Θα αρχίσω με την ταπεινοφροσύνη, χωρία να υπονοείται με κανένα τρόπο η έλλειψη αυτοσεβασμού, η μοιρολατρία ή η δειλία.
Αντίθετα, η ταπεινοφροσύνη προϋποθέτει θάρρος, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και σεβασμό για τους άλλους.
Η ταπεινοφροσύνη μας βοηθά να καταλάβουμε μια προφανή αλήθεια: κανείς δεν τα ξέρει όλα. Κανείς δεν τα αγνοεί όλα. Όλοι ξέρουμε κάτι. Όλοι αγνοούμε κάτι. Κάποιος χωρίς ταπεινοφροσύνη δεν μπορεί καν να ακούσει με σεβασμό εκείνους που θεωρεί πολύ κατώτερους του δικού του επιπέδου ικανοτήτων […]
Μια από τις ελλείψεις που μπορεί να έχει ο εκπαιδευτικός είναι η ανικανότητα να παίρνει αποφάσεις. Μια τέτοια αναποφαστικότητα εκλαμβάνεται από τους μαθητές είτε ως ηθική αδυναμία είτε ως επαγγελματική ανικανότητα.
Οι δημοκρατικοί εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ακυρώνουν τον εαυτό τους στο όνομα της δημοκρατικότητάς τους.
Αντίθετα, μολονότι δεν μπορούν να πάρουν την αποκλειστική ευθύνη για τη ζωή των μαθητών τους, δεν πρέπει στο όνομα της δημοκρατίας να αποφύγουν την ευθύνη της λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, δεν πρέπει να αυθαιρετούν στις αποφάσεις τους.
Μολονότι αναγνωρίζω ότι αυτές οι σκέψεις περί προσόντων είναι ανολοκλήρωτες, θα ήθελα επίσης να αναφέρω με συντομία τη χαρά της ζωής, που τη θεωρώ θεμελιώδη αρετή για τη δημοκρατική εκπαιδευτική πρακτική.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω, τα οποία θεωρώ απαραίτητα για τον προοδευτικό δάσκαλο, είναι προσόντα που αποκτώνται σταδιακά, μέσα από την καθημερινή πρακτική.
Επιπλέον, αναπτύσσονται μέσα από την πρακτική, παράλληλα με την πολιτική απόφαση ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι εξαιρετικής σημασίας.

Είτε είμαστε πρόθυμοι να ξεπεράσουμε παραλείψεις ή ασυνέπειες είτε όχι, με ταπεινοφροσύνη, με στοργική αγάπη, με θάρρος, ανοχή, ικανότητα, αποφαστικότητα, υπομονή – ανυπομονησία και λεκτική φειδώ, συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός ευτυχισμένου, χαρούμενου σχολείου. 

Εργαζόμαστε για ένα σχολείο – περιπέτεια, ένα σχολείο που πάει μπροστά, που δεν φοβάται να ριψοκινδυνεύει, που απορρίπτει τη στασιμότητα. Είναι ένα σχολείο που σκέφτεται, συμμετέχει, δημιουργεί, μιλά, αγαπά, φαντάζεται, αγκαλιάζει με πάθος και λέει ναι στη ζωή.
Δεν είναι ένα σχολείο που σιωπά και παραιτείται.

Πράγματι, ο εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που ορθώνονται από την κυβερνητική περιφρόνηση και την αυθαιρεσία των αντιδημοκρατικών αρχών είναι η μοιρολατρική παραίτηση, στην οποία πολλοί από εμας καταφεύγουμε.
«Και τι μπορώ να κάνω; Είτε με αποκαλούν δάσκαλο είτε στοργική μητέρα, εγώ πάλι είμαι κακοπληρωμένος, αγνοημένος και παραμελημένος. Ας είναι, λοιπόν».
Στην πραγματικότητα αυτή είναι η πιο βολική θέση, αλλά είναι και η θέση αυτού που παραιτείται από τον αγώνα, που παραιτείται από την ιστορία. Είναι η θέση εκείνων που αποκηρύσσουν τη σύγκρουση, η έλλειψη της οποίας υπονομεύει την αξιοπρέπεια της ζωής.

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή ή ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. Η σύγκρουση ενυπάρχει στη συνείδησή μας. Αν αρνηθούμε τη σύγκρουση παραβλέπουμε τις πιο θεμελιακές όψεις της φυσικής και της κοινωνικής μας εμπειρίας. Προσπαθώντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, συντηρούμε το στάτους κβο.

Δεν βλέπω, συνεπώς, άλλη εναλλακτική λύση για τους εκπαιδευτικούς από την ενότητα μέσα στην ποικιλομορφία των ενδιαφερόντων τους για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους.
Αυτά τα δικαιώματα περιλαμβάνουν το δικαίωμα της ελευθερίας στη διδασκαλία, το δικαίωμα να λένε τη γνώμη τους.
Το δικαίωμα για καλύτερες συνθήκες στην άσκηση του παιδαγωγικού τους έργου, το δικαίωμα να παίρνουν πληρωμένες ετήσιες άδειες για επιμόρφωση, το δικαίωμα να είναι συγκροτημένοι.
Το δικαίωμα να κρίνουν τις αρχές χωρίς το φόβο αντίποινων (που συνεπάγεται το καθήκον να κρίνουμε ειλικρινά).
Το δικαίωμα στο καθήκον να είναι σοβαροί και σαφείς και να μην ψεύδονται για να επιβιώσουν.

Πρέπει να αγωνιζόμαστε ώστε αυτά τα δικαιώματα όχι μόνο να αναγνωριστούν, αλλά και να γίνουν σεβαστά και να εφαρμοστούν. Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να αγωνιστούμε στο πλευρό των συνδικαλιστικών οργανώσεων κι άλλες φορές εναντίον τους, αν η ηγεσία τους είναι σεχταριστική, είτε είναι αριστερή είτε δεξιά.
Άλλες φορές πάλι μπορεί να πρέπει να αγωνιστούμε ως προοδευτική διοίκηση ενάντια στην οργισμένη αντίδραση της συντήρησης, των προσηλωμένων στις παραδόσεις και εναντίον των νεοφιλελεύθερων που βλέπουν τον εαυτό τους ως το απαύγασμα της ιστορίας […]

Οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν είναι μόνο δάσκαλοι – κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί – δεν είναι μόνο ειδικοί της διδασκαλίας. Είμαστε πολιτικοί αγωνιστές, επειδή είμαστε δάσκαλοι.



Η δουλειά μας δεν τελειώνει στη διδασκαλία των μαθηματικών, της γεωγραφίας, του συντακτικού, της ιστορίας.
Η δουλειά μας είναι να διδάξουμε αυτά τα πράγματα με σοβαρότητα και επιδεξιότητα, αλλά και να συμμετέχουμε, να αφιερωθούμε στον αγώνα για να νικηθεί η κοινωνική αδικία.

  • Ο Γρηγόρης και η Χρυσάνθη
    είναι ένα πολύ αγαπημένο φιλικό μου ζευγάρι που έχω τη τύχη να γνωρίζω από το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα στην Πλ. Αμερικής.
    Είναι και οι δύο εκτός από εξαιρετικοί άνθρωποι, καταπληκτικοί δάσκαλοι και με έχουν βοηθήσει πρακτικά και πνευματικά στην πορεία μου ως φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Αθηνών και ως άνθρωπο.Τους ευχαριστώ πολύ και τους δυο!
    Μαζί με τις ευχές τους για την αρχή της διδασκαλικής μου σταδιοδρομίας μου είχαν στείλει πέρσι το παραπάνω.

*Αποσπάσματα από το βιβλίο του

Paulo Freire «Δέκα Επιστολές προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν» (εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2006). 

Μυρωδιά βρεγμένου χώματος
σε ένα δρόμο της Αθήνας
κι o τύπος με τη μακρυά κοτσίδα
συμβασιούχος κηπουρός
με λάστιχο στο χέρι
σαν άλλος Υέτιος
να δροσίζει τις χιλιοταραγμένες αγγελικές
φώτα στο δρόμο
νερό στο δρόμο
βόλτα μετά το θέατρο
βρεγμένο χώμα
Καλοκαίρι ..

Δε φτάνουν τα λόγια να περιγράψουν τη Μελίνα!

photo by Slim Aarons

Melina Mercouri (1925-1994)

She set new standards for volatility in the cinema,
in comedy or tragedy she went all out:
the most robust and carefree of playgirls,
the greediest of thieves,
the most passionate of adulterers,
the most tortured and intense of artists.

Η Μελίνα μας,
η τελευταία ελληνίδα θεα!!