You are currently browsing the tag archive for the ‘poetry’ tag.


so it’s been a while
since you rescued my world,
all the trees were then green,
now the leaves fall..
aw it’s been a while
since you loved my smile,
now the chrysalis’s empty
watch your butterfly fly..

Σε ένα αλμπουμ με τίτλο «Κλόουν», ο Νότης Μαυρουδής διαλέγει και μελοποιεί λόγια του λογοτέχνη Δημήτρη Μανθόπουλου και δημιουργεί 14 τραγούδια για την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Νίκαιας.

Είναι μια εξαιρετική δουλειά που θα γεμίσει τις μέρες μας με παιδικές φωνούλες και θα μας γυρίσει για λιγο σε παιδικές αναμνήσεις.

Ο ίδιος ο Νότης Μαυρουδής αναφέρει:

«Μάλλον θα με απασχολήσουν και στο μέλλον τα τραγούδια με τις παιδικές χορωδίες. Από το 1995 που ξεκίνησα μια τέτοια δισκογραφική σκέψη (Χάρτινο Καράβι) δε σταμάτησα να επανέρχομαι κατά διαστήματα και να «γεφυρώνω» την ενηλικίωσή μου με την ανάγκη παιδικής αθωότητας, που όσο περνάει ο χρόνος ολοένα και μεγαλώνει.

Αυτή τη φορά, η Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας του μαέστρου Θανάση Μιχαλόπουλου, είναι το όχημα και τα καινούρια μου τραγούδια για τον Κλόουν γι’ αυτή τη χορωδία τα έγραψα. Από το βιβλίο του εξαιρετικού λογοτέχνη και συγγραφέα Δημήτρη Μανθόπουλου επέλεξα ό,τι προκαλεί την προσωπική μου «παιδική αθωότητα» παίζοντας κι εγώ με λέξεις, συνειρμούς, συμβολισμούς, μελωδίες και νοήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της μικρής ηλικίας. Στο μέτρο και της δικής μου «παιδικότητας» έφτιαξα ξανά το δικό μου ιδεατό κόσμο ενός διαφορετικού χρόνου (όχι κατ’ ανάγκη παλαιότερου) και συνδέθηκα με τα παιδιά της Νίκαιας για να πορευτούμε δισκογραφικά.

Μαζί με την παιδική χορωδία φιλοξενήθηκαν γνωστοί και σεβαστοί τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού, η Μαριώ, ο Μανώλης Μητσιάς και η Αναστασία Μουτσάτσου, για να ζεστάνουν ακόμα περισσότερο το δικό μου τοπίο.

Ο Κλόουν, αυτό το συμπαθέστατο σύμβολο της χαρμολύπης, θα αναζητά ακατάπαυστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, μικρών ή μεγάλων, σε όλες τις εποχές και τους χρόνους, είτε σε δύσκολες, είτε σε εύκολες συνθήκες μέσα από τα τραγούδια μας.

Νιώθω την ανάγκη τα τραγούδια του δίσκου να τα αφιερώσω στα πλασματάκια Ιάσονα, Αριάδνη, Έλλη και Οδυσσέα. Στα εγγονάκια μου.«

Νότης Μαυρουδής
Αθήνα, Μάρτιος 2009

«I am
that child
with the round, dirty face who on every corner bothers you with his
“Can you spare a quarter?”
I am
that child with the dirty face,
no doubt unwanted, that from far away contemplates coaches
where other children emit laughter and jump up and down considerably
I am
that unlikeable child definitely unwanted,with the round dirty face
who before that giant street lights or under the grandams also illuminated
or in front of the little girls that seem to levitate projects
that insult of his dirty face
I am that angry and lonely child of always,that throw you the insult
and warns you:

if hypocritically you pat me on the head
I would take that opportunity to steal your wallet

I am that child of always before the panorama of imminent terror imminent leprosy, imminent fleas, of offenses and the imminent crime.
I am that repulsive child
that improvises a bed out of an old cardboard box and waits,
certain that you will accompany me»


by Reinaldo Arenas (1943-1990), poet and novelist

so many times i wish i could  speak spanish..
i am sorry to say that i wasn’t familiar with Reinaldo Arenas’ work till i watched the movie «Before the night falls»(Antes que anochezca) which describes his life.

At the end of the film, there is this poem.. socking,haunting poem.

so many times i wish i knew spanish..

Κάθε πρωί


Κάθε πρωὶ
Καταργοῦμε τὰ ὄνειρα
Χτίζουμε μὲ περίσκεψη τὰ λόγια
Τὰ ροῦχα μας εἶναι μιὰ φωλιὰ ἀπὸ σίδερο
Κάθε πρωὶ
Χαιρετᾶμε τοὺς χθεσινοὺς φίλους
Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σὰν ἁρμόνικες
-Ἦχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ἀσήμαντες ἀπαριθμήσεις
-Τίποτα, λέξεις μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους.
Μὰ ποῦ τελειώνει ἡ μοναξιά;)

(in rough translation)

Every morning
We abolish the dreams
We build the spoken words with circumspection
Our clothes are one iron nest
Every morning we salute our yesterday friends
The nights grow bigger like harmonicas
-Sounds, sorrows, dead kisses
(insignificant enumerations
-nothing, just words for the others
but where does the loneliness end?)

Μανόλης Αναγνωστάκης (Θεσσαλονίκη 1925 – Ἀθήνα 2005)


Manolis Anagnostakis ( Thessaloniki 10 March 1925 –  Athens 23 June 2005)

the most clicked