You are currently browsing the tag archive for the ‘reading’ tag.

Σε ένα αλμπουμ με τίτλο «Κλόουν», ο Νότης Μαυρουδής διαλέγει και μελοποιεί λόγια του λογοτέχνη Δημήτρη Μανθόπουλου και δημιουργεί 14 τραγούδια για την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Νίκαιας.

Είναι μια εξαιρετική δουλειά που θα γεμίσει τις μέρες μας με παιδικές φωνούλες και θα μας γυρίσει για λιγο σε παιδικές αναμνήσεις.

Ο ίδιος ο Νότης Μαυρουδής αναφέρει:

«Μάλλον θα με απασχολήσουν και στο μέλλον τα τραγούδια με τις παιδικές χορωδίες. Από το 1995 που ξεκίνησα μια τέτοια δισκογραφική σκέψη (Χάρτινο Καράβι) δε σταμάτησα να επανέρχομαι κατά διαστήματα και να «γεφυρώνω» την ενηλικίωσή μου με την ανάγκη παιδικής αθωότητας, που όσο περνάει ο χρόνος ολοένα και μεγαλώνει.

Αυτή τη φορά, η Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας του μαέστρου Θανάση Μιχαλόπουλου, είναι το όχημα και τα καινούρια μου τραγούδια για τον Κλόουν γι’ αυτή τη χορωδία τα έγραψα. Από το βιβλίο του εξαιρετικού λογοτέχνη και συγγραφέα Δημήτρη Μανθόπουλου επέλεξα ό,τι προκαλεί την προσωπική μου «παιδική αθωότητα» παίζοντας κι εγώ με λέξεις, συνειρμούς, συμβολισμούς, μελωδίες και νοήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της μικρής ηλικίας. Στο μέτρο και της δικής μου «παιδικότητας» έφτιαξα ξανά το δικό μου ιδεατό κόσμο ενός διαφορετικού χρόνου (όχι κατ’ ανάγκη παλαιότερου) και συνδέθηκα με τα παιδιά της Νίκαιας για να πορευτούμε δισκογραφικά.

Μαζί με την παιδική χορωδία φιλοξενήθηκαν γνωστοί και σεβαστοί τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού, η Μαριώ, ο Μανώλης Μητσιάς και η Αναστασία Μουτσάτσου, για να ζεστάνουν ακόμα περισσότερο το δικό μου τοπίο.

Ο Κλόουν, αυτό το συμπαθέστατο σύμβολο της χαρμολύπης, θα αναζητά ακατάπαυστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, μικρών ή μεγάλων, σε όλες τις εποχές και τους χρόνους, είτε σε δύσκολες, είτε σε εύκολες συνθήκες μέσα από τα τραγούδια μας.

Νιώθω την ανάγκη τα τραγούδια του δίσκου να τα αφιερώσω στα πλασματάκια Ιάσονα, Αριάδνη, Έλλη και Οδυσσέα. Στα εγγονάκια μου.«

Νότης Μαυρουδής
Αθήνα, Μάρτιος 2009

Advertisements

 

***
How tired I am of this unbearable distance between us.
How I long for the toll of the recess bell.
Have you forgotten me?
Grown mindless of me?
Tell me I am not writing into an abyss or that is what will become of my heart…

***

Τέτοιες μέρες σαν τη χθεσινή θέλω να μείνω στο κρεββάτι μου με τις χειμωνιάτικες πιτζάμες μου,να χουχουλιάσω στη κουβέρτα μου τη μπλε ή τη κόκκινη καρό, να αρχίσω πάλι το πλέξιμο, να πιω ζεστό τσάι και αν χρειάζεται να βγω έξω να μη ξεχάσω να βάλω το φούτερ μου το γκρι και αθλητικά.Το νιώθεις ότι ήρθε το φθινόπωρο γιατί ένα πρωί ξυπνάς αφού έχεις κρυώσει με μόνο ένα σεντόνι και ψάχνεις τη κουβέρτα σου. Χασμουριέσαι και ξαναπέφτεις για ύπνο για να ξυπνήσεις μετά από λίγο, για τα καλά, λόγω του κρύου.

Ανοίγεις τα παντζούρια και βλέπει μια καταχνιά έξω από το παράθυρο και νιώθεις μια κρυα ατμόσφαιρα around. Ανοίγεις λίγο τη μπαλκονόπορτα και σου έρχεται αυτή η πανέμορφη μυρωδιά βρεγμένου χώματος μαζί με μια ψύχρα που σε οδηγεί στο να κλείσεις τη μπαλκονόπορτα! Ψιχαλίζει!

Ήρθαν τα πρωτοβρόχια! Μετά αφού ετοιμάζεσαι και φεύγεις να προλάβεις τα Μ.Μ.Μ. (που χθες είχαν και τη τιμητική τους λόγω της ημέρας χωρίς αυτοκίνητο), παντού συναντάς ανθρώπους με μπουφανάκια, ελαφρά κασκόλ, και ομπρέλες. Επιτέλους Ήρθε το φθινόπωρο!

Βρήκα χωμένο σε μια παλιά κούτα των γονιών μου ένα βιβλιαράκι που λέγεται «Σχολικά τραγούδια για τους μαθητές των δημοτικών σχολείων» του Πάνου Αντωνόπουλου. Ξεφυλλίζοντας το, πέτυχα και αυτό που ταιριάζει στο Φθινοπωρινό κλίμα των ημερών.

Φθινόπωρο

Πέφτουν ξερά τα φύλλα
πάνω απ’ τα κλαριά
κι ωριμάζουν τα σταφύλια
στην κληματαριά.

Απομείναν οι σπουργίτες
σύντροφοι καλοί
ήρθε πια το πρωτοβρόχι
με φωνή δειλή.

Σκίζουνε τη γη τ’ αλέτρια
όλοι στο σπαρτό
πέρασε το καλοκαίρι
φτάνει το σχολειό.

Τα παιδιά κρατούν βιβλία
κι όλο τα κοιτούν
με χαρά γυρνούν τα φύλλα
και χαμογελούν.

the most clicked