You are currently browsing the tag archive for the ‘teaching’ tag.

το τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο
νιώθω να είμαι θρυμματισμένη σε κομματάκια.

ένα στο σχολείο, ένα στο ωδείο, ένα στο σπίτι, ένα στο μεταπτυχιακό,
δυο-τρία στους φίλους και τους γνωστούς
που μαζί με τα υπόλοιπα αιωρούνται γύρω μου σαν ένα νεφέλωμα δορυφόρων
γύρω από τον πλανήτη – nota….

δε ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό….

εγώ απλά απλώνω το χέρι μου και με ύφος  Snoopy … αποφασίζω
ποιο κομμάτι μου θα είμαι τώρα μετά, αργότερα και ύστερα πάλι από την αρχή.!

πάντα βέβαια με αναλαμπές πραγματικότητας,
όπου το νεφέλωμα των δορυφόρων-ρόλων μου εξαφανίζεται,

χαμογελώ
και τότε είμαι απλά εγώ.!

All of me!

: )

 

 

Ψάχνοντας στα περσινά, βρήκα κι αυτο:

*»Για τα Ουσιαστικά Προσόντα των Προοδευτικών Δασκάλων ώστε να Επιτελούν Καλύτερα το Έργο τους»

Έτσι, τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω δεν μπορούμε να τα έχουμε εκ γενετής ούτε μπορούν να μας δοθούν με διάταγμα ή ως δώρο. Επίσης, η σειρά με την οποία τα παρουσιάζω εδώ δεν αφορά την αξία τους.
Είναι όλα εξίσου αναγκαία για μια προοδευτική εκπαιδευτική πράξη.
Θα αρχίσω με την ταπεινοφροσύνη, χωρία να υπονοείται με κανένα τρόπο η έλλειψη αυτοσεβασμού, η μοιρολατρία ή η δειλία.
Αντίθετα, η ταπεινοφροσύνη προϋποθέτει θάρρος, αυτοπεποίθηση, αυτοσεβασμό και σεβασμό για τους άλλους.
Η ταπεινοφροσύνη μας βοηθά να καταλάβουμε μια προφανή αλήθεια: κανείς δεν τα ξέρει όλα. Κανείς δεν τα αγνοεί όλα. Όλοι ξέρουμε κάτι. Όλοι αγνοούμε κάτι. Κάποιος χωρίς ταπεινοφροσύνη δεν μπορεί καν να ακούσει με σεβασμό εκείνους που θεωρεί πολύ κατώτερους του δικού του επιπέδου ικανοτήτων […]
Μια από τις ελλείψεις που μπορεί να έχει ο εκπαιδευτικός είναι η ανικανότητα να παίρνει αποφάσεις. Μια τέτοια αναποφαστικότητα εκλαμβάνεται από τους μαθητές είτε ως ηθική αδυναμία είτε ως επαγγελματική ανικανότητα.
Οι δημοκρατικοί εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ακυρώνουν τον εαυτό τους στο όνομα της δημοκρατικότητάς τους.
Αντίθετα, μολονότι δεν μπορούν να πάρουν την αποκλειστική ευθύνη για τη ζωή των μαθητών τους, δεν πρέπει στο όνομα της δημοκρατίας να αποφύγουν την ευθύνη της λήψης αποφάσεων. Παράλληλα, δεν πρέπει να αυθαιρετούν στις αποφάσεις τους.
Μολονότι αναγνωρίζω ότι αυτές οι σκέψεις περί προσόντων είναι ανολοκλήρωτες, θα ήθελα επίσης να αναφέρω με συντομία τη χαρά της ζωής, που τη θεωρώ θεμελιώδη αρετή για τη δημοκρατική εκπαιδευτική πρακτική.
Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι τα προσόντα για τα οποία θα μιλήσω, τα οποία θεωρώ απαραίτητα για τον προοδευτικό δάσκαλο, είναι προσόντα που αποκτώνται σταδιακά, μέσα από την καθημερινή πρακτική.
Επιπλέον, αναπτύσσονται μέσα από την πρακτική, παράλληλα με την πολιτική απόφαση ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι εξαιρετικής σημασίας.

Είτε είμαστε πρόθυμοι να ξεπεράσουμε παραλείψεις ή ασυνέπειες είτε όχι, με ταπεινοφροσύνη, με στοργική αγάπη, με θάρρος, ανοχή, ικανότητα, αποφαστικότητα, υπομονή – ανυπομονησία και λεκτική φειδώ, συμβάλλουμε στη δημιουργία ενός ευτυχισμένου, χαρούμενου σχολείου. 

Εργαζόμαστε για ένα σχολείο – περιπέτεια, ένα σχολείο που πάει μπροστά, που δεν φοβάται να ριψοκινδυνεύει, που απορρίπτει τη στασιμότητα. Είναι ένα σχολείο που σκέφτεται, συμμετέχει, δημιουργεί, μιλά, αγαπά, φαντάζεται, αγκαλιάζει με πάθος και λέει ναι στη ζωή.
Δεν είναι ένα σχολείο που σιωπά και παραιτείται.

Πράγματι, ο εύκολος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τα εμπόδια που ορθώνονται από την κυβερνητική περιφρόνηση και την αυθαιρεσία των αντιδημοκρατικών αρχών είναι η μοιρολατρική παραίτηση, στην οποία πολλοί από εμας καταφεύγουμε.
«Και τι μπορώ να κάνω; Είτε με αποκαλούν δάσκαλο είτε στοργική μητέρα, εγώ πάλι είμαι κακοπληρωμένος, αγνοημένος και παραμελημένος. Ας είναι, λοιπόν».
Στην πραγματικότητα αυτή είναι η πιο βολική θέση, αλλά είναι και η θέση αυτού που παραιτείται από τον αγώνα, που παραιτείται από την ιστορία. Είναι η θέση εκείνων που αποκηρύσσουν τη σύγκρουση, η έλλειψη της οποίας υπονομεύει την αξιοπρέπεια της ζωής.

Δεν μπορεί να υπάρξει ζωή ή ανθρώπινη ύπαρξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. Η σύγκρουση ενυπάρχει στη συνείδησή μας. Αν αρνηθούμε τη σύγκρουση παραβλέπουμε τις πιο θεμελιακές όψεις της φυσικής και της κοινωνικής μας εμπειρίας. Προσπαθώντας να αποφύγουμε τη σύγκρουση, συντηρούμε το στάτους κβο.

Δεν βλέπω, συνεπώς, άλλη εναλλακτική λύση για τους εκπαιδευτικούς από την ενότητα μέσα στην ποικιλομορφία των ενδιαφερόντων τους για να υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους.
Αυτά τα δικαιώματα περιλαμβάνουν το δικαίωμα της ελευθερίας στη διδασκαλία, το δικαίωμα να λένε τη γνώμη τους.
Το δικαίωμα για καλύτερες συνθήκες στην άσκηση του παιδαγωγικού τους έργου, το δικαίωμα να παίρνουν πληρωμένες ετήσιες άδειες για επιμόρφωση, το δικαίωμα να είναι συγκροτημένοι.
Το δικαίωμα να κρίνουν τις αρχές χωρίς το φόβο αντίποινων (που συνεπάγεται το καθήκον να κρίνουμε ειλικρινά).
Το δικαίωμα στο καθήκον να είναι σοβαροί και σαφείς και να μην ψεύδονται για να επιβιώσουν.

Πρέπει να αγωνιζόμαστε ώστε αυτά τα δικαιώματα όχι μόνο να αναγνωριστούν, αλλά και να γίνουν σεβαστά και να εφαρμοστούν. Κάποιες φορές μπορεί να χρειαστεί να αγωνιστούμε στο πλευρό των συνδικαλιστικών οργανώσεων κι άλλες φορές εναντίον τους, αν η ηγεσία τους είναι σεχταριστική, είτε είναι αριστερή είτε δεξιά.
Άλλες φορές πάλι μπορεί να πρέπει να αγωνιστούμε ως προοδευτική διοίκηση ενάντια στην οργισμένη αντίδραση της συντήρησης, των προσηλωμένων στις παραδόσεις και εναντίον των νεοφιλελεύθερων που βλέπουν τον εαυτό τους ως το απαύγασμα της ιστορίας […]

Οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί πρέπει να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν είναι μόνο δάσκαλοι – κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί – δεν είναι μόνο ειδικοί της διδασκαλίας. Είμαστε πολιτικοί αγωνιστές, επειδή είμαστε δάσκαλοι.

 

 

Η δουλειά μας δεν τελειώνει στη διδασκαλία των μαθηματικών, της γεωγραφίας, του συντακτικού, της ιστορίας.
Η δουλειά μας είναι να διδάξουμε αυτά τα πράγματα με σοβαρότητα και επιδεξιότητα, αλλά και να συμμετέχουμε, να αφιερωθούμε στον αγώνα για να νικηθεί η κοινωνική αδικία.

  • Ο Γρηγόρης και η Χρυσάνθη
    είναι ένα πολύ αγαπημένο φιλικό μου ζευγάρι που έχω τη τύχη να γνωρίζω από το εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα στην Πλ. Αμερικής.
    Είναι και οι δύο εκτός από εξαιρετικοί άνθρωποι, καταπληκτικοί δάσκαλοι και με έχουν βοηθήσει πρακτικά και πνευματικά στην πορεία μου ως φοιτήτρια του Παιδαγωγικού Τμήματος Αθηνών και ως άνθρωπο.Τους ευχαριστώ πολύ και τους δυο!
    Μαζί με τις ευχές τους για την αρχή της διδασκαλικής μου σταδιοδρομίας μου είχαν στείλει πέρσι το παραπάνω.

*Αποσπάσματα από το βιβλίο του

Paulo Freire «Δέκα Επιστολές προς εκείνους που τολμούν να διδάσκουν» (εκδ. Επίκεντρο, Αθήνα, 2006). 

Πόση σημασία δίνουμε τελικά στο να γνωρίσουμε τον εαυτό μας?
Είναι άραγε απλά μια δικαιολογία ότι δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με εμάς?
Χαμένοι μέσα στις καθημερινές μας ασχολίες…

Και τα παιδιά μας τι τους μαθαίνουμε? Γνώσεις, πληροφορίες ……
τους δίνουμε τον χρόνο που χρειάζονται και τις ικανότητες που χρειάζεται για  να μπορέσουν να δουν τον εαυτό τους, το τι θέλουν , το ποιοι είναι?
κριτικά σκεπτόμενα άτομα και πολίτες,… από τους πρώτους σκοπούς της εκπαίδευσης μας σου λέει μετά…
μα είμαστε και μεις οι ίδιοι οι δάσκαλοι κριτικά σκεπτόμενα άτομα?

διάβασμα….

σκόρπιες ιδέες… καλημέρα…!

ετοιμάζοντας δώρα για τους μαθητές μου..
ακούγοντας αγαπημένες μουσικές..
ευτυχισμένη..

lyrics

(:

(:

όταν πήρα το πτυχίο έκανα τα χαρτιά μου για αναπληρώτρια κι εγω..

Και με πήραν!!

Ξεκίνησα τη Τετάρτη που μας πέρασε σε ένα όμορφο σχολείο στη περιοχή του Πειραιά,

έχω Τρίτη δημοτικού!

22 λατρευτά πιτσιρίκια! πραγματικά ένα και ένα!
κατάφεραν να μπουν στη καρδιά μου σε χρόνο dt!

Γνωριστήκαμε , παίξαμε και μετά αρχίσαμε το μάθημά μας,
Γλώσσα, Γλώσσα, Μαθηματικά, Ιστορία…
μάθαμε και για τον Ιάσονα και το χρυσόμαλλο δέρας που το φυλάει ένα ακοίμητος δράκος που «μα δε νυστάζει κυρία?»

την επόμενη μέρα πήρα το πρώτο μου τριαντάφυλλο δώρο «καλημέρα κυρία»
και τις πρώτες ζωγραφιές «για σας τη ζωγράφισα» !!!

Και βέβαια στολίσαμε το δέντρο μας ! Και θα στολίσουμε και τη τάξη μας αυτη τη βδομάδα!

είμαι ευτυχισμένη,
τόσα χρόνια στη σχολή μαθαίναμε και διαβάζαμε θεωρίες και θεωρίες,  για τα παιδιά, πως σκέφτονται, πως μεγαλώνουν, τι πρέπει να μάθουν και πως.
Τελικά όλα αποκτούν μια άλλη διάσταση μέσα στη τάξη.
Είναι όλα τόσο διαφορετικά στη πράξη και τόσο πιο όμορφα!

Καλη σχολική χρονιά λοιπόν!!!
(έστω και αρχές Δεκεμβρίου!) (:

Υ.Γ
το μόνο πρόβλημα σε όλη την ιστορία είναι η απόσταση και η μετακίνηση… κάνω 2 ωρες με τη πρωινή κίνηση να πάω και 2 ώρες μες τη μεσημεριανή κίνηση να γυρίσω.. ούτε στη Θήβα να πήγαινα!
Ουφ!

Αλλά όσο σκέφτομαι αυτα τα πιτσιρίκια  λέω αξίζει κάθε ταλαιπωρία!!

picture by xkcd

τους τελευταίους μήνες,
τόσα αλλάζουν,
φίλοι πήραν πτυχίο,
άλλοι τοποθετήθηκαν σε τάξεις σε σχολεία σε τρίτες, τετάρτες, έκτες
και άλλοι περιμένουν να τοποθετηθούν,
άλλοι παντρεύτηκαν,(ομολογουμένως πολλοί μου φίλοι ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία )
και άλλοι έκαναν ένα άλλου είδους νέο ξεκίνημα, με νέα πετάγματα μακρυά από τα γνωστά και τα τετριμμένα,
άλλοι πάλι είναι ακόμα στο «περίμενε» με τις δικές τους αλλαγές μικρές και εξίσου ουσιαστικές,

για να δούμε που θα βγάλει αυτός ο δρόμος που λέγεται ζωή?

οι γύρω μου αλλάζουν και τους χαίρομαι γιαυτό,
νέα πράγματα ξεκινούν, κύκλοι κλείνουν άλλοι ανοίγουν με κέντρο τη χαρά τη συγκίνηση την φιλία.

αγαπημένη φίλη ήρθε στην ορκωμοσία
και με καμάρι δέχτηκε το πτυχίο της με το μωρό στην αγκαλιά,
προκαλώντας συγκίνηση, δάκρυα χαράς και χειροκροτήματα υπερηφάνειας με το πρόσωπο του αγαπημένου της συντρόφου να ακτινοβολεί από ευτυχία.

Αγαπημένη φίλη έφυγε για Μυτιλήνη με μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα 
στο λιμάνι γινήκαμε μαζί δυο φιγούρες αγκαλιαστές
με μάτια να γεμίζουν χαρά, δάκρυα, συγκίνηση και αγάπη

αγαπημένη φίλη παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της σκορπίζοντας ελπίδα εδώ κι εκεί απλόχερα και δεχόμενη ευχές καρδιακές για βίον ανθόσπαρτο και όμορφες στιγμές.

αγαπημένη φίλη ολοκλήρωσε τις σπουδές της και κάνει αιτήσεις για αναπληρώτρια με την ελπίδα για μια όμορφη αρχή γεμάτη περιπέτειες και αισιοδοξία και πολλές ευχές να τη συνοδεύουν

αγαπημένοι μου άνθρωποι ζουν και χαίρονται και συνεχίζουν

τους ευχαριστώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους ζητώ συγγνώμη για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου
τους αγαπώ για τις στιγμές που μοιράζονται μαζί μου

και κάπως έτσι καμαρώνω για τους γύρω μου,
και κάπως έτσι τελείωσα τη σχολή μου,
κάπως έτσι λέγομαι πια δασκάλα,
κάπως έτσι η ζωή μου επιφυλάσσει στιγμές που δεν περίμενα,

κάπως έτσι ΖΩ κι εγώ!

Σε ένα αλμπουμ με τίτλο «Κλόουν», ο Νότης Μαυρουδής διαλέγει και μελοποιεί λόγια του λογοτέχνη Δημήτρη Μανθόπουλου και δημιουργεί 14 τραγούδια για την Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου Νίκαιας.

Είναι μια εξαιρετική δουλειά που θα γεμίσει τις μέρες μας με παιδικές φωνούλες και θα μας γυρίσει για λιγο σε παιδικές αναμνήσεις.

Ο ίδιος ο Νότης Μαυρουδής αναφέρει:

«Μάλλον θα με απασχολήσουν και στο μέλλον τα τραγούδια με τις παιδικές χορωδίες. Από το 1995 που ξεκίνησα μια τέτοια δισκογραφική σκέψη (Χάρτινο Καράβι) δε σταμάτησα να επανέρχομαι κατά διαστήματα και να «γεφυρώνω» την ενηλικίωσή μου με την ανάγκη παιδικής αθωότητας, που όσο περνάει ο χρόνος ολοένα και μεγαλώνει.

Αυτή τη φορά, η Παιδική Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας του μαέστρου Θανάση Μιχαλόπουλου, είναι το όχημα και τα καινούρια μου τραγούδια για τον Κλόουν γι’ αυτή τη χορωδία τα έγραψα. Από το βιβλίο του εξαιρετικού λογοτέχνη και συγγραφέα Δημήτρη Μανθόπουλου επέλεξα ό,τι προκαλεί την προσωπική μου «παιδική αθωότητα» παίζοντας κι εγώ με λέξεις, συνειρμούς, συμβολισμούς, μελωδίες και νοήματα που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο τα παιδιά της μικρής ηλικίας. Στο μέτρο και της δικής μου «παιδικότητας» έφτιαξα ξανά το δικό μου ιδεατό κόσμο ενός διαφορετικού χρόνου (όχι κατ’ ανάγκη παλαιότερου) και συνδέθηκα με τα παιδιά της Νίκαιας για να πορευτούμε δισκογραφικά.

Μαζί με την παιδική χορωδία φιλοξενήθηκαν γνωστοί και σεβαστοί τραγουδιστές του ελληνικού τραγουδιού, η Μαριώ, ο Μανώλης Μητσιάς και η Αναστασία Μουτσάτσου, για να ζεστάνουν ακόμα περισσότερο το δικό μου τοπίο.

Ο Κλόουν, αυτό το συμπαθέστατο σύμβολο της χαρμολύπης, θα αναζητά ακατάπαυστα τα συναισθήματα των ανθρώπων, μικρών ή μεγάλων, σε όλες τις εποχές και τους χρόνους, είτε σε δύσκολες, είτε σε εύκολες συνθήκες μέσα από τα τραγούδια μας.

Νιώθω την ανάγκη τα τραγούδια του δίσκου να τα αφιερώσω στα πλασματάκια Ιάσονα, Αριάδνη, Έλλη και Οδυσσέα. Στα εγγονάκια μου.«

Νότης Μαυρουδής
Αθήνα, Μάρτιος 2009

«Mr. Blue,
I told you that I love you
Please believe me
Mr. Blue,
I have to go now, darling
Don’t be angry

I know that you’re tired
Know that you’re sore and sick and sad for some reason
So I leave you with a smile
Kiss you on the cheek
and you will call it treasonThat’s the way it goes some days
A fever comes at you without a warning
And I can see it in your face
You’ve been waiting to break since you woke up this morning

Mr. Blue,
Don’t hold your head so low
That you can’t see the sky
Mr. Blue,
It ain’t so long since you were flying high»

τις τελευταίες μέρες περνώ τη ζωή μου διαβάζοντας,
είναι δύσκολο να κρέμεται το πτυχίο σου από 5 μαθήματα..

ανάμεσα σε συλλαβές,παιδαγωγικές θεωρίες,ψυχοπαιδαγωγικά ζητήματα
σκέψεις με φέρνουν εδώ και κει, σε πράγματα που θα’ θελα να φτιάξω, να κάνω, να τολμήσω, να δω.
οι ώρες περνούν ήσυχα όταν όλοι γύρω σου διαβάζουν
οι σελίδες κυλούν, τα μολύβια γράφουν, οι γόμες σβήνουν,
και κάπου εκεί έξω ένα αχόρταγο τζιτζίκι μας κρατά παρέα,
διαβάζει μαζί μας,
μην ξεχάσουμε πως ακόμα έχει καλό καιρό, ακόμα φίλοι γυρνούν σε νησιά και περπατούν ξυπόλητοι στην άμμο..

και είναι αυτό το δέντρο που βλέπω έξω από το αναγνωστήριο
αυτό που μου κρατάει τη σελίδα να διαβάσω …

και οι σελίδες κυλούν, τα μολύβια γράφουν, οι γόμες σβήνουν,
τα τζιτζίκια ονειροπολούν..

«Mr Blue
Don’t hold your head so low
That you can’t see the sky
Mr. Blue,
It ain’t so long since you were flying high »

just love this video..!

(:

n685590166_1060272_8780

the most clicked